|
Ubi dicit Deus ad Moysen,
Vade, ascende hinc, tu et populus tuus, quem eduxisti de terra
Aegypti, in terram quam juravi Abraham, Isaac, et Jacob,
dicens, Semini vestro dabo eam; continuo tanquam ad ipsum Moysen
adhuc loquatur, occulta conversione, quae graece APOSTROFE
dicitur, jam ad ipsum populum loquitur dicens: Et simul mittam
angelum meum ante te, et ejiciet Chananaeum, et Amorrhaeum, et
Chettaeum, et Pheresaeum, et Gergesaeum, et Evaeum, et
Jebusaeum; et introducet te in terram fluentem lac et mel. Non enim
ascendam tecum, quia populus dura cervice es, ut non deleam te in
via. Magna sacramenti et mira profunditas, tanquam misericordiam
majorem posset angelus habere quam Deus, qui populo durae cervicis
parceret; cui Deus, si cum illis esset, ipse non parceret: et tamen
etiam per angelum suum, se quodammodo ab eis absente, qui nusquam esse
absens potest, implere se dicit quod patribus eorum juravit; tanquam
et hic ostendens hoc se ideo facere, quia illis patribus justis
promisit, non quod isti digni essent. Quid ergo significat, nisi
forte ideo se non esse cum eis, quia dura cervice sunt; quia non eum
propitium et salubrem, nisi humilitas et pietas capit? Esse autem
Deum cum durae cervicis hominibus, nihil est aliud quam vindicando
adesse atque puniendo: unde cum eo modo malis non adest, parcendo
facit; quo pertinet illud quod dicitur, Averte faciem tuam a peccatis
meis (Psal. L, 11): quia si advertit, evertit . Sicut enim
fluit cera a facie ignis, sic pereunt peccatores a facie Dei (Psal.
LXVII, 3).
|
|
