|
Et dixit Moyses ad
Dominum, Ecce tu mihi dicis: Deduc populum hunc. Tu autem non
demonstrasti mihi quem simul mittas mecum. Tu autem dixisti mihi,
Scio te prae omnibus, et gratiam habes apud me. Si ergo inveni
gratiam in conspectu tuo, ostende mihi temetipsum, manifeste ut videam
te, ut sim inveniens gratiam ante te, et ut sciam quia populus tuus
est gens haec. Quod habet graecus GNOSTOS, hoc quidam latini
interpretati sunt, manifeste, cum Scriptura non dixerit
FANEROS. Potuit ergo fortasse aptius dici, Si inveni gratiam
in conspectu tuo, ostende mihi temetipsum, scienter ut videam te:
quibus verbis satis ostendit Moyses, quod non ita videbat Deum in
illa tanta familiaritate conspectus, ut desiderabat videre; quoniam
illae omnes visiones Dei, quae mortalium praebebantur aspectibus, et
ex quibus fiebat sonus, quo mortalis attingeretur auditus, sic
exhibebantur, assumpta sicut Deus volebat, specie qua volebat, ut
non in eis ipsa ullo sensu corporis sentiretur divina natura, quae
invisibilis ubique tota est, et nullo continetur loco. Et quia in
duobus praeceptis, hoc est dilectionis Dei et proximi, tota Lex
pendet (Matth. XXII, 37-40), ideo Moyses in utroque suum
desiderium demonstrabat: in dilectione scilicet Dei, ubi ait, Si
inveni gratiam in conspectu tuo, ostende mihi temetipsum, manifeste ut
videam te, ut sim inveniens gratiam in conspectu tuo; in dilectione
autem proximi, ubi ait, Et ut sciam quia populus tuus est gens haec.
|
|
