|
Posteaquam descendit Moyses
de monte, opera commendantur tabernaculi construendi, et vestis
sacerdotalis; de quibus faciendis antequam aliquid praeciperet,
locutus est ad populum de sabbati observatione. Ubi non immerito
movet, cum decem verba Legis acceperit in tabulis lapideis iterum,
quas ipse excidit, ipse conscripsit; quare de sabbato solo,
posteaquam descendit, populum admonuit. Si enim propterea decem
praecepta Legis superfluum fuit ut populus iterum audiret; cur non
fuit superfluum ut de sabbato audiret, cum et hoc in eisdem praeceptis
decem legatur? An et hoc simile est velamento, quo faciem obtexit,
quia splendorem vultus ejus filii Israel non poterant intueri? Nam ex
decem praeceptis hoc solum populo praecepit, quod figurate ibi dictum
est: alia quippe ibi novem sicut praecepta sunt, etiam in Novo
Testamento observanda minime dubitamus. Illud autem unum de sabbato
usque adeo figurata diei septimi observatione apud Israelitas velatum
fuit, et in mysterio praeceptum fuit, et quodam sacramento
figurabatur, ut hodie a nobis non observetur, sed solum quod
significabat intueamur. In illa autem requie ubi opera servilia
jubentur cessare, magna est altitudo gratiae Dei. Tunc enim fiunt
cum requie opera bona, cum fides per dilectionem operatur (Galat.
V, 6): timor autem tormentum habet, et in tormento quae requies?
Unde timor non est in charitate (I Joan. IV, 18): charitas
autem diffusa est in cordibus nostris per Spiritum sanctum qui datus
est nobis (Rom. V, 5). Ideo sabbatum requies sancta Domino:
Dei scilicet gratiae tribuenda, non nobis velut ex nobis. Alioquin
nostra opera sic erunt, ut sint humana, aut peccata : aut cum
timore, non cum dilectione; et ideo servilia sine requie. Plenitudo
autem sabbati erit in requie sempiterna. Non enim frustra institutum
est et sabbatum sabbatorum (Levit. XXV).
|
|
