|
Et erit tibi et filiis tuis et
filiabus tuis legitimum sempiternum. Non frustra est additum,
filiabus; quoniam quaedam ad escas pertinentia sacerdotum prohibet a
feminis accipi, sed a masculis jubet.
Cum quaesisset Moyses caprum oblatum pro populi peccatis, et non
invenisset, quoniam fuerat incensus, et iratus esset, quod ea quae
pro peccato a populo offerrentur, constituit Dominus sacerdotibus
edenda, oblatis inde adipibus et renibus; iratus autem esset non
fratri suo, sed filiis ejus, credo quod ad eos suggerendi ministerium
pertineret: respondit illi Aaron et ait, Si hodie obtulerunt ea quae
pro peccato illorum sunt, et holocausta sua ante Dominum, et
contigerunt mihi talia, et comedam quod est pro peccato hodie, numquid
placitum erit Domino? Et audivit Moyses, et placuit illi. Hoc
videtur dixisse Aaron, quod ipso die quo primum obtulerant filii
Israel pro peccato suo, non debuit a sacerdotibus manducari, sed
totum incendi, non inde regulam faciens ad caetera; nam deinceps
sacrificia pro peccatis ipsi edebant: sed quia hoc primum fuit ipso
primo die primitus oblatum, credendum est Aaron sacerdotem hoc divina
inspiratione dixisse , ut et illud circa sacerdotes deinceps servaretur
quod praeceperat Dominus Moysi, et hoc quod Aaron dixit tanquam
divinitus dictum Moyses approbaret. Quid ergo de caeteris ejusdem
diei sacrificiis, id est de ariete et vitulo, quae diximus etiam ipsa
pro peccato oblata debere intelligi? An de vitulo nulla quaestio est,
quoniam oportebat sic fieri, ut de ejus sanguine quemadmodum praeceptum
fuerat intromitteretur, unde et tangerentur cornua altaris incensi, et
consequens erat ut totus arderet? Quid ergo de ariete? An quoniam
primum caprum quaesivit Moyses, quod de capro illi responsum est, hoc
et de ariete intelligendum est, quem ex ordine fuerat quaesiturus,
nisi illud responsum sacerdotis ei placuisset? De vitulo autem quid
quaereret, cum ea lege fieri potuerit, quam de vitulo pro peccato
universae synagogae praeceperat Deus, sicut de vitulo pro peccato
sacerdotis, id est ut totus arderet extra castra (Levit. IV, 12
et 21)? Haec enim sunt verba irascentis Moysi ad filios fratris
sui, cum hircum pro peccato quaesitum non invenisset, quia fuerat
totus incensus: Quare non comedistis illud quod fuit pro peccato in
loco sancto? Quoniam enim sancta sanctorum sunt, hoc vobis dedit
edere, ut auferatis peccatum synagogae, et exoretis pro eo ante
Dominum. Non enim illatum est a sanguine ejus in sanctum ante faciem
intus. Edetis illud in loco sancto, quomodo mihi constituit
Dominus. Utique cum dicit, Non enim illatum est a sanguine ejus in
sanctum ante faciem intus, procul dubio discernit illud quod ita fit
pro peccato sacerdotis, sive pro peccato universae synagogae, non de
hirco, de quo sanguis quoniam non erat jussus inferri ad tangenda
cornua intus altaris incensi, non debuit totus incendi, sed a
sacerdotibus manducari. Hoc autem quare sit factum, id est ut etiam
ipse totus incenderetur, respondit Aaron, et placuit Moysi.
Sane quoniam sex pecora praecepta fuerunt senioribus populi ut
offerrentur pro populo, quorum prius quatuor commemoravit, hircum et
arietem, et vitulum, et agnum anniculum; quorum manifestum est hircum
pro peccato, manifestum est etiam agnum anniculum in holocaustum; duo
vero media, arietem et vitulum, ambigue posita videramus, utrum ad
sacrificium pro peccato pertinerent, et hirco adjungerentur, an potius
agno ut in holocaustum offerrentur, unde quid nobis videretur, suo
loco exposuimus: postea vero ut sex animalia complerentur, vitulum et
arietem commemoravit in sacrificium salutaris; nec tamen in
consequentibus cum immolata sunt, et identidem commemorata, fit mentio
pecorum ipsorum arietis et vituli, quae inter caprum et agnum
posuerat, sed tantum ille vitulus et ille aries commemorantur, quos in
sacrificium salutaris offerri jusserat, ut jam non sex pecora, sed
potius quatuor fuisse credantur: potest fortassis intelligi quod duo
illa, quae prius inter hircum et agnum posuerat, iterum nominavit, et
non est alius vitulus et alius aries in sacrificium salutaris: ut cum
dixisset hircum pro peccato, et arietem et vitulum non dicens in quid,
id est in quam rem, agnum vero anniculum in holocaustum; postea dicere
voluerit quid de vitulo et ariete faciendum esset, id est, quia neque
pro peccato sicut hircus, neque in holocaustum sicut agnus, sed in
sacrificium salutaris jubebantur inferri. Sed si hoc intellexerimus,
manebit quaestio quare pro peccato synagogae hircus oblatus sit, cum de
sacrificiis quae pro peccatis offerenda essent ab initio Dominus
loquens, vitulum offerri jusserit pro peccato synagogae, sicut pro
peccato sacerdotis, non caprum, sed vitulum; de quo vitulo etiam
sanguinem, similiter ut pro peccato sacerdotis, ad tangenda cornua
altaris incensi praecepit inferri (Levit. IV, 3-18): et quae
causa fuerit, ut pro peccato Aaron, et Moyses vitulum offerret
(Id. VIII, 14), et ipse Aaron alterum vitulum (Id.
IX, 8), sicut pro peccato sacerdotis secundum Dei praeceptum
offerri oportebat; pro peccato autem populi non vitulus, sicut
praeceptum fuerat, sed hircus potius offerretur. Quod cum moveret,
visum est nobis, ut supra diximus, quod non solus hircus pro peccato
populi, sed et aries et vitulus offerri jussus est, ut ad ista tria
subaudiatur, pro peccato: quia et principes erant in populo, pro
quibus hircus fuerat offerendus: et singuli quique habere propria
peccata potuerunt, pro quibus aries; et unum aliquod peccatum omnes,
pro quo vitulus, sicut ab initio praeceptum fuerat, pro peccato
universae synagogae vitulum offerri oportebat. Ideo autem cum immolata
sunt, hircus tantummodo nominatur, ut alia etiam tacita
intelligerentur, locutione a parte totum, quia omnia fuerant pro
peccatis.
|
|
