|
Quid est quod prohibens
edendum sanguinem dicit, Anima omnis carnis, sanguis ejus est? Quem
totum locum sic explicat: Et homo, homo filiorum Israel, aut de
proselytis qui appositi sunt in vobis, quicumque ederit omnem
sanguinem; et statuam faciem meam super animam quae manducat
sanguinem, et perdam illam de populo suo. Anima enim omnis carnis,
sanguis ejus est. Et ego dedi illud vobis exorare pro animabus
vestris: sanguis enim ejus pro anima exorabit. Propterea dixi filiis
Israel, Omnis anima ex vobis non edet sanguinem; et proselytus qui
appositus est in vobis, non edet sanguinem. Numquidnam si animam
pecoris sanguinem dicimus, etiam anima hominis sanguis putanda est?
Absit. Quomodo ergo non ait, Anima omnis carnis pecoris sanguis
ejus est; sed, Anima, inquit, omnis carnis sanguis ejus est? In
omni utique carne, etiam hominis caro deputatur. An quia vitale
aliquid est in sanguine, quia per ipsum maxime in hac carne vivitur,
qui in omnibus venis per corporis cuncta diffunditur, ipsam vitam
corporis vocavit animam, non vitam quae migrat ex corpore, sed quae
morte finitur? Qua locutione dicimus istam vitam temporalem esse, non
aeternam; mortalem, non immortalem: cum sit immortalis animae
natura, quae ablata est ab Angelis in sinu Abrahae (Luc. XVI,
22); et cui dicitur, Hodie mecum eris in paradiso (Id.
XXIII, 43); et quae in tormentis ardebat inferni (Id.
XVI, 23). Secundum istam ergo significationem, qua perhibetur
anima etiam haec temporalis vita, dixit apostolus Paulus, Non enim
facio animam meam pretiosiorem quam me (Act. XX, 24); ubi se
ostendere voluit et mori paratum pro Evangelio. Nam secundum
significationem qua anima dicitur illa quae migrat ex corpore, magis
eam pretiosam faciebat, cui tantum meritum conquirebat. Sunt et aliae
hujusmodi locutiones. Vita itaque ista temporalis maxime sanguine
continetur in corpore. Sed quid est quod ait, Dedi vobis eum ad
altare Dei, exorare pro anima vestra; tanquam anima pro anima
exoret? Numquid sanguis pro sanguine, quasi de nostro sanguine
solliciti simus, cum pro anima nostra volumus exorari? Absurdum est
hoc.
Sed multo est absurdius ut sanguis pecoris exoret pro anima hominis,
quae mori non potest: cum manifeste Scriptura testetur in Epistola ad
Hebraeos, illum sanguinem victimarum nihil profuisse ad exorandum
Deum pro peccatis hominum; sed significasse aliquid quod prodesset.
Impossibile est enim, inquit, sanguinem hircorum et taurorum auferre
peccata (Hebr. X, 4). Restat itaque ut quoniam pro anima nostra
exorat Mediator ille, qui omnibus illis sacrificiis quae pro peccatis
offerebantur praefigurabatur, illud appelletur anima quod significat
animam.
Solet autem res quae significat ejus rei nomine quam significat
nuncupari; sicut scriptum est, Septem spicae, septem anni sunt; non
enim dixit, septem annos significant: et, Septem boves, septem anni
sunt (Gen. XLI, 26); et multa hujusmodi. Hinc est quod
dictum est, Petra erat Christus (I Cor. X, 4): non enim
dixit, Petra significat Christum, sed tanquam hoc esset, quod
utique per substantiam non hoc erat, sed per significationem. Sic et
sanguis quoniam propter vitalem quamdam corpulentiam animam significat,
in sacramentis anima dictus est. Verum si quisquam putat animam
pecoris esse sanguinem, non est in ista quaestione laborandum. Tantum
ne anima hominis, quae carnem humanam vivificat, et est rationalis,
sanguis putetur, valde cavendum est, et hic error modis omnibus
refutandus. Quaerendae etiam locutiones, quibus per id quod
continet, significetur id quod continetur, ut quoniam anima sanguine
tenetur in corpore (nam si fuerit effusus abscedit), per ipsum aptius
significata sit anima, et ejus nomen sanguis acceperit. Sicut
ecclesia dicitur locus quo Ecclesia congregatur. Nam Ecclesia
homines sunt, de quibus dicitur: Ut exhiberet sibi gloriosam
Ecclesiam (Ephes. V, 27). Hoc tamen vocari etiam ipsam domum
orationum, idem apostolus testis est, ubi ait: Numquid domos non
habetis ad manducandum et bibendum? an ecclesiam Dei contemnitis (I
Cor. XI, 22)? Et hoc quotidianus loquendi usus obtinuit, ut
in ecclesiam prodire, aut ad ecclesiam confugere non dicatur, nisi qui
ad locum ipsum parietesque prodierit vel confugerit, quibus Ecclesiae
congregatio continetur. Scriptum est etiam, Et effundens sanguinem,
qui fraudat mercedem mercenarii (Eccli. XXXIV, 27).
Mercedem sanguinem dixit, quoniam ea sustentatur vita, quae nomine
sanguinis appellatur.
Sed cum Dominus dicat, Nisi manducaveritis carnem meam, et
biberitis meum sanguinem, non habebitis in vobis vitam (Joan. VI,
54); quid sibi vult quod a sanguine sacrificiorum, quae pro
peccatis offerebantur, tantopere populus prohibetur, si illis
sacrificiis unum hoc sacrificium significabatur, in quo vera fit
remissio peccatorum: a cujus tamen sacrificii sanguine in alimentum
sumendo, non solum nemo prohibetur, sed ad bibendum potius omnes
exhortantur, qui volunt habere vitam? Quaerendum igitur quid
significet, quod homo prohibetur in Lege sanguinem manducare, eumque
Deo fundere jubetur. Nam de animae natura, cur per sanguinem
significata sit, quantum in praesentia satis visum est, diximus.
|
|
