|
Turpitudinem uxoris fratris tui
non revelabis; turpitudo fratris tui est. Quaeritur utrum hoc vivo
fratre, an mortuo sit prohibitum: et non parva quaestio est. Si enim
dixerimus de vivi fratris uxore locutam Scripturam, uno generali
praecepto, quo prohibetur homo ad uxorem accedere alienam (Exod.
XX, 14), etiam hoc utique continetur. Quid est ergo quod tam
diligenter has personas, quas appellat domesticas, propriis
prohibitionibus distinguit a caeteris? Non enim et quod prohibet de
uxore patris, hoc est de noverca, vivo patre accipiendum est, et non
potius mortuo. Nam vivo patre quis non videat multo maxime
prohibitum, si cujuslibet hominis uxor aliena prohibita est maculari
adulterio? De his ergo personis videtur loqui, quae possent non
habentes viros in matrimonium convenire, nisi Lege prohiberentur,
sicut fertur esse consuetudo Persarum. Sed rursus, si fratre mortuo
intellexerimus prohibitum esse ducere fratris uxorem, occurrit illud,
quod excitandi seminis causa, si ille sine filiis defunctus esset,
jubet Scriptura esse faciendum (Deut. XXV, 5): ac per hoc
collata ista prohibitione cum illa jussione, ne invicem adversentur,
intelligenda est exceptio, id est, non licere cuiquam defuncti fratris
ducere uxorem, si defunctus posteros dereliquit; aut etiam illud esse
prohibitum, ne liceret ducere fratris uxorem, etiam quae a fratre vivo
per repudium recessisset. Tunc enim, sicut Dominus dicit, ad
duritiam Judaeorum Moyses permiserat dare libellum repudii (Matth.
XIX, 8), et per hanc dimissionem potuit putari quod licite
quisquam sibi uxorem copularet fratris, ubi adulterium non timeret,
quoniam repudio discessisset.
|
|
