|
Caput non reteget
cidari, et vestimenta sua non scindet, et super omnem animam mortuam
non introibit. Intelligitur ea quae supra dixit, in luctu facere eum
prohibitum, id est, caput nudare cidari, et vestimenta scindere.
Vestimenta enim scindere lugentium erat antiquorum: sicut de Job
scriptum est, cum ei filii ejus ruina nuntiarentur oppressi (Job.
I, 20). Nudare autem caput cidari propterea lugentis esse
potuit, quia detractio est ornamenti. Quod vero ait, Super omnem
animam mortuam non introibit; quomodo dicat animam mortuam corpus
mortuum, difficile est intelligere: ea tamen Scripturarum est usitata
locutio, quae nobis inusitatissima est. Nomen ergo rectricis suae
etiam corpus accipit anima destitutum, quoniam reddendum illi est in
resurrectione; sicut aedificium quod appellatur ecclesia, etiam cum
inde Ecclesia exierit, qui homines sunt, nihilominus ecclesia
dicitur. Sed cum corpus non accipiat animae nomen in homine vivente,
quomodo tunc vocetur anima, cum caruerit anima, mirum est. Porro si
animam mortuam intellexerimus a corpore separatam, ut ipsam
separationem mortem dixisse videatur, id est ut anima mortua sit
dirempta a corpore, non natura sua perdita (non enim et cum dicimur
mortui peccato [Rom. VI, 2], natura dicitur interiisse, sed
quod jam peccato non utimur: ut sic intelligatur anima mortua, id est
corpori mortua, quod uti eo desierit, cum in sua natura vivat);
quomodo potest quisquam intrare super animam mortuam, quod sacerdos
iste prohibetur, cum quisquis intrat, super mortuum corpus intret,
non super animam quae discessit a corpore? An ipsam vitam temporalem
animae vocabulo appellavit, quae utique mortua est in defuncto
corpore, anima illa emigrante, quae mori non potest? Non quod ipsa
vita anima fuerit; sed quod per animae praesentiam, qua subsistebat,
nomen ejus acceperit: sicut distinximus, cum de sanguine loqueremur,
quid dictum sit, Anima omnis carnis, sanguis ejus est (Supra,
quaest. 57). Est enim et ipse sanguis mortuus in corpore mortui:
non enim cum abscedente anima abscessit. Vetuit ergo Scriptura summum
sacerdotem etiam super patris vel matris funus intrare; quod secundum
non prohibuit. Sequitur enim, Super patrem suum et super matrem suam
non inquinabitur. Ordo est autem verborum, Super patrem suum non
inquinabitur, nec super matrem suam.
|
|
