|
Et ponam tabernaculum meum in
vobis, et non abominabitur anima mea vos. Animam suam Deus
voluntatem suam dicit. Non enim est animal habens corpus et animam;
neque substantia ejus ejusmodi est, cujusmodi creatura ejus, quae
anima dicitur, quam fecit, sicut per Isaiam ipse testatur, dicens,
Et omnem flatum ego feci [Isai. LVII, 16): quod eum de
anima hominis dicere consequentia manifestant. Sicut ergo cum dicit
oculos suos, et labia sua, et caetera vocabula membrorum corporalium,
non utique accipimus eum forma corporis esse definitum; sed illa omnia
membrorum nomina non intelligimus, nisi effectus operationum atque
virtutum : ita et cum dicit, Anima mea, voluntatem ejus debemus
accipere. Perfecte quippe simplex illa natura quae Deus dicitur, non
constat ex corpore et spiritu; nec ipso spiritu mutabilis est, sicut
anima: sed et spiritus est Deus, et semper idem ipse, apud quem non
est commutatio (Jacobi I, 17). Hinc autem acceperunt
Apollinaristae occasionem, qui dicunt animam non habuisse mediatorem
Dei et hominum, hominem Christum Jesum (I Tim. II, 5), sed
tantum Verbum et carnem fuisse, cum diceret, Tristis est anima mea
usque ad mortem (Matth. XXVI, 38): sed ipso ejus actu, qui
nobis per evangelicam declaratur historiam, sic apparent humanae animae
officia, ut hinc dubitare dementis sit.
|
|
