|
Et anima quaecumque peccaverit
in manu superbiae ex indigenis, aut ex proselytis, Deum hic
exacerbat, et exterminabitur anima illa de populo suo; quoniam verbum
Domini contempsit, et mandata ejus disperdidit: contritione
conteretur anima illa, peccatum ejus in illa. Quae sint peccata quae
fiunt in manu superbiae, id est superbia committuntur, Scriptura ipsa
in consequentibus satis exposuit, ubi ait, Quoniam verbum Domini
contempsit. Aliud est ergo praecepta contemnere, aliud magni quidem
pendere, sed aut ignarum contra facere, aut victum. Quae duo
fortasse pertineant ad illa peccata quae a nolentibus fiunt, de quibus
superius quemadmodum Deo propitiato expiarentur admonuit; ac inde
subjecit peccata superbiae, cum quisque superbiendo, id est praeceptum
contemnendo perperam facit. Quod genus peccati non dixit ullo genere
sacrificii purgari oportere, tanquam insanabile judicans, illa
duntaxat curatione quae per sacrificia gerebatur, qualia facienda in
hac Scriptura praecipiuntur: quae si per se ipsa attendantur, nulli
peccato possunt mederi; si autem res ipsae quarum haec sacramenta sunt
inquirantur, in eis inveniri poterit purgatio peccatorum. Quod ergo
scriptum est, Peccator, cum venerit in profundum malorum, contemnit
(Prov. XVIII, 3), iste significatus est, quem Scriptura
hoc loco dicit, in manu superbiae delinquere. Hoc igitur sine poena
ejus qui committit, non potest aboleri; atque ideo non potest esse
impunitum, et cum poenitendo sanatur: ipsa enim afflictio poenitentis
poena peccati est, quamvis medicinalis et salubris. Merito quippe
magnum judicatur peccatum, cum superbia praeceptum contemnit: sed e
contrario, ut sanari possit, cor contritum et humiliatum Deus non
spernit (Psal. L, 19). Verumtamen quia sine poena non fit,
ideo hinc talia dicta sunt: Deum, inquit, hic exacerbat; quia Deus
superbis resistit (Jacobi IV, 6). Et exterminabitur anima illa
de populo suo; quoniam talis omnino in numero eorum qui ad Deum
pertinent, non est. Quoniam verbum Domini contempsit, et mandata
ejus disperdidit: contritione conteretur anima illa. Quare autem
contritione conteretur, consequenter adjungit, dicens, Peccatum ejus
in illa: ac per hoc si tali peccato debitam contritionem ipse sibi
adhibeat poenitendo, cor contritum, ut dictum est, Deus non
spernet. Quamvis in graeco non dictum sit hoc loco, contritione
conteretur; sed, extritione exteretur anima illa: quod ita accipi
potest, quasi omni modo terendo exstinguatur, ac non sit. Sed prius
natura immortalitatis animae hunc intellectum recusat. Deinde si quod
exteritur, omni modo efficeretur ut non sit, non diceret de sapiente,
Et gradus ostiorum ejus exterat pes tuus (Eccli. VI, 36).
Verum illa discretio magis magisque consideranda est, utrum nemo
peccet nisi aut ignarus, aut victus, aut contemnens; unde nunc longum
est disputare.
|
|
