|
Et dixit Dominus ad Moysen
et ad Eleazarum filium Aaron sacerdotem: Tollite thuribula aerea e
medio exustorum, et ignem alienum hunc semina ibi; quia
sanctificaverunt thuribula peccatorum horum in animabus suis: et fac ea
laminas ductiles circumpositionem altari; quoniam oblata sunt ante
Dominum et sanctificata sunt, et facta sunt in signum filiis Israel.
Hoc loco cur non ad Moysen et Aaron, sicut in superioribus,
Dominus locutus sit, sed ad Moysen et ad Eleazarum filium Aaron,
haec mihi causa interim occurrit: quoniam quaestio erat de progenie
sacerdotum, id est de quo genere esse deberent (unde illi ex alio
genere, quia sibi usurpare sacerdotium ausi sunt, tam horrendo et
mirabili supplicio perierunt); non ad Aaron, qui jam summus sacerdos
erat, sed ad Eleazarum voluit loqui Deus, qui ei succedere debebat,
et secundo jam sacerdotio fungebatur, ut eo modo seriem generis
commendaret, quae in successionibus sacerdotum esse deberet. Unde
etiam in consequentibus dicit: Et accepit Eleazar filius Aaron
sacerdotis thuribula aerea, quanta obtulerunt qui exusti sunt, et
addidit ea circumpositionem altaris, memoriale filiis Israel, ut non
accedat quisquam alienigena, qui non est de semine Aaron, imponere
incensum ante Dominum: et non erit sicut Chore et sicut conspiratio
ejus, sicut locutus est Dominus in manu Moysi. Hoc ergo modo voluit
per Eleazarum Deus non sacerdotium, quod jam erat in Aaron, sed
successionis sacerdotalis progeniem commendare. Quod vero ait, Et
ignem alienum hunc semina ibi, sparge intelligendum est. Et quod
addidit, Quia sanctificaverunt thuribula peccatorum horum in animabus
suis, locutione quidem inusitata expressa sententia est: sed notandum
novo modo dicta sanctificata poena eorum, a quibus hoc peccatum fuerat
perpetratum; quia per eos exemplum datum est caeteris, quo timerent.
Circumpositionem autem altari cur ex eis fieri voluit, addidit
dicens, Quoniam oblata sunt ante Dominum, et sanctificata facta sunt
in signum filiis Israel: non ergo in eis reprobari voluit, quod a
talibus oblata sunt; sed hoc potius cogitari et attendi, ante quem
oblata sint, id est quia ante Dominum, ut plus in eis valeret nomen
Domini ante quem oblata sunt, quam pessimum meritum eorum a quibus
oblata sunt. Hoc autem jam et in Exodo commemoraverat Scriptura,
quando altare fabricatum dicit (Exod. XXVII, 2): unde
intelligitur genera rerum gestarum distributa esse per libros, non
temporum ordo contextus. Nam et de virga Aaron, quomodo res gesta
sit, ut et florens et germinans electionem sacerdotii ejus divinitus
indicaret, in hoc libro Scriptura narravit (Num. XVII, 8);
et tamen de ipsa virga in Exodo dicitur, ut in sanctis sanctorum cum
manna in arca poneretur, quando praecipitur de tabernaculo fabricando
(Exod. XXVI); quod utique longe ante praeceptum est, quam
ipsum tabernaculum fabricatum perfectumque consisteret: stetit autem
primo mense secundi anni, ex quo de Aegypto egressi sunt (Id.
XL, 15), et liber iste incipit a secundo mense ejusdem anni
secundi, primo die mensis: unde clarum est ista, si librorum ordinem
consideremus, per recapitulationem, id est praeteritorum recordationem
commemorari, quae putant, qui minus diligenter intendunt, eodem facta
ordine quo narrantur.
|
|
