|
Eam causam mortis
Moysi dicit Dominus, quam etiam fratris ejus. Ambobus enim etiam
hoc ante praedixerat, quod ideo non intrarent cum populo Dei in terram
promissionis, quia non eum sanctificaverunt coram populo ad aquam
contradictionis (Num. XX, 12); id est quia dubitaverunt de
dono ejus, quod posset aqua de petra profluere, sicut exposuimus in eo
ipso Scripturae loco (Supra, quaest. 19). Hujus autem rei
mysterium datur intelligi, quia nec sacerdotium quod prius institutum
est, cujus personam gerebat Aaron, nec ipsa Lex cujus personam
gerebat Moyses, introducunt populum Dei in terram haereditatis
aeternae; sed Jesus, in quo typus erat Domini Jesu Christi, id
est gratia per fidem. Et Aaron quidem ante defunctus est, quam
Israel in aliquam partem terrae promissionis intraret; Moyse autem
adhuc vivente capta est terra Amorrhaeorum atque possessa, sed
Jordanem cum eis non est transire permissus. Ex aliqua enim parte
Lex observatur in fide christiana. Ibi enim sunt etiam praecepta,
quae hodieque observare Christiani jubemur. Sacerdotium vero illud et
sacrificia nullam partem tenent hodie fidei christianae, nisi quod in
umbris futurorum acta atque transacta sunt. Cum vero ambobus
fratribus, id est Aaron et Moysi, dicitur ut apponantur ad populum
suum, manifestum est non esse in illos iram Dei, quae separat a pace
sanctae societatis aeternae. Unde manifestatur, non solum officia,
sed etiam mortes eorum signa fuisse futurorum, non supplicia
indignationis Dei.
|
|
