|
Si autem facta fuerit viro, et
vota ejus super eam secundum distinctionem labiorum ejus, quanta
definivit adversus animam suam; et audierit vir ejus, et tacuerit ei
quacumque die audierit: et ita stabunt omnia vota ejus, et
definitiones ejus, quas definivit adversus animam suam, stabunt. Si
autem abnuens abnuerit vir ejus in quacumque die audierit omnia vota
ejus, et definitiones ejus, quas definivit adversus animam suam, non
manebunt: quoniam vir abnuit ab ea et Dominus mundabit eam. Feminam
sub patre antequam nubat, et sub viro nuptam, noluit Lex ita vovere
aliquid Deo adversus animam suam, id est in aliquarum rerum licitarum
atque concessarum abstinentia, ut in eisdem votis feminea valeat
auctoritas, sed virilis; ita ut si adhuc innuptae jam concesserat
pater vota persolvere, si antequam persolverit nupserit, et viro ejus
hoc cognitum non placuerit, non persolvat, et sit omnino sine
peccato, quia Dominus mundabit eam, sicut dicit, id est mundam
judicabit: neque hoc contra Deum fieri putandum est, cum ipse Deus
hoc praeceperit, hoc voluerit.
Sequitur autem de viduis, vel a viro abjectis, id est, non sub
potestate viri constitutis, aut patris; et earum vota ad persolvendum
libera esse dicit hoc modo: Et votum, inquit, viduae et expulsae,
quaecumque voverit adversus animam suam, manebunt ei. Deinde dicit de
nupta, si in domo viri sui jam constituta aliquid tale voverit. De
illa enim prius dixerat, quae in domo patris voverat, et antequam
redderet nupserat. De hac ergo quae in domo mariti vovit, ita
loquitur: Si autem in domo viri ejus votum ejus, aut definitio, quae
adversus animam ejus cum jurejurando; et audierit vir ejus, et
tacuerit ei, et non abnuerit ei; et stabunt omnia vota ejus, et omnes
definitiones, quas definivit adversus animam suam, stabunt adversus
eam. Si autem circumauferens circumauferat vir ejus, quacumque die
audierit omnia, quaecumque exierint ex labiis ejus, secundum vota ejus
et secundum definitiones, quae adversus animam ejus, non manent ei:
vir ejus circumabstulit, et Dominus mundabit eam. Omne votum et omne
jusjurandum vinculi affligere animam, vir ejus statuet ei, et vir ejus
circumauferet. Si autem tacens tacuerit ei diem ex die, et statuet ei
omnia vota ejus, et definitiones, quae super ipsam, statuet ei;
quoniam tacuit ei, die quo audivit. Si autem circumauferens
circumauferat vir ejus post diem quem audivit; et accipiet peccatum
suum.
Manifestum est ita voluisse Legem feminam esse sub viro, ut nulla
vota ejus, quae abstinentiae causa voverit, reddantur ab ea, nisi
auctor vir fuerit permittendo. Nam cum ad peccatum ejusdem viri
pertinere voluerit, si prius permiserit, et postea prohibuerit; etiam
hic tamen non dixit ut faciat mulier quod voverat, quia permissa prius
a viro fuerat. Viri dixit esse peccatum, quia abnuit quod prius
concesserat: non tamen mulieri vel ex hoc permissum dedit, ut cum
prius ei vir concesserit, postea si prohibuerit, contemnatur.
Utrum autem ista etiam ad vota continentiae et a concubitu abstinentiae
pertineant, merito quaeritur, ne forte ea tantum intelligenda sint
adversus animam voveri, quae sunt in cibis et potionibus. Quod
videtur et illud significare, ubi Dominus ait, Nonne anima plus est
quam esca (Matth. VI, 25)? et cum de jejunio praecipitur, ita
praecipitur, Affligetis animas vestras (Num. XXIX, 7).
Nescio autem utrum alicubi legi possit, adversus animam dici votum
quod de abstinentia concubitus fuerit: maxime quia cum hic Lex
auctoritatem viro tribuat, non mulieri quae viro subdita est, ut tunc
persolvenda sint vota mulieris, si vir approbaverit; si autem
renuerit, non debeantur: Apostolus tamen, cum de concubitu
conjugatarum loqueretur, non ibi majorem auctoritatem viro quam feminae
dedit; sed, Uxori, inquit, vir debitum reddat, similiter et uxor
viro: uxor non habet potestatem corporis sui, sed vir; similiter
autem et vir non habet potestatem corporis sui, sed mulier (I Cor.
VII, 3, 4). Quando ergo in hac re parem utriusque esse voluit
potestatem, puto quod nobis intelligendum insinuet, istam de
concumbendo vel non concumbendo regulam non pertinere ad ea vota, ubi
non habent parem vir et mulier potestatem, sed viri major est, ac
prope ejus solius est. Non enim ait Lex virum non debere reddere vota
sua, si uxor prohibuerit; sed uxorem, si vir prohibuerit. Unde non
mihi videtur in hujusmodi votis et definitionibus atque obligationibus,
quae adversus animam fiunt, etiam ista debere accipi, quae inter se
vir et uxor de concumbendo, vel de abstinentia concumbendi placita
habuerint.
Deinde quia et istae justificationes dicuntur, et meminimus in illis
justificationibus, quae in Exodo sub hoc nomine aliae commemorantur,
multa praecipi, quae accipi ad proprietatem non possint, nec in Novo
Testamento observentur; sicut de aure servi pertundenda (Exod.
XXI, 6), et si quid ejusmodi est: non absurde etiam hic aliquid
figurate dictum intelligitur, ut quoniam sunt multae abstinentiae
cerimoniarum irrationabiles, et aliquando etiam inimicae veritati, hoc
fortasse hic intelligi voluerit, tunc ratas esse, cum rationabiles
fuerint; hoc est, cum eas approbaverit ratio, quae ad vicem viri
debet regere omnem animalem motionem, quae fit non tantum in
appetendo, verum etiam in abstinendo: ut si mente/ et ratione
decernitur, tunc fiat; si autem improbatur consilio rationis, non
fiat. Quod si ratio quod prius recte faciendum esse decreverit, post
improbet, sit peccatum consilii: etiam sic tamen nonnisi rationi motio
illa consentiat.
|
|
