|
Si autem habitaverint fratres in
unum, et mortuus fuerit unus ex eis, semen autem non fuerit ei; non
erit uxor defuncti foris non appropianti : frater viri ejus intrabit ad
eam, et accipiet eam sibi uxorem, et cohabitabit ei. Et erit,
infans quicumque natus fuerit, constituetur ex defuncti nomine, et non
delebitur nomen ejus ex Israel. Videtur hoc praecepisse Lex de
fratris uxore ducenda, non ob aliud, nisi ut semen suscitet fratri qui
sine liberis defunctus est. Quod autem ait, Constituetur ex defuncti
nomine, et non delebitur nomen ejus ex Israel, id est nomen
defuncti; ex hoc videtur dictum, ut ille qui nascitur, hoc nomine
appelletur, quo appellabatur defunctus, cui quodam modo propagatur.
Unde nobis visum est magis secundum adoptionis morem solvere in
Evangelio quaestionem de duobus patribus Joseph (De Cons. Evang.
lib. 2, c. 3), quorum unum commemorat Matthaeus, eum scilicet
qui genuit Joseph (Matth. I, 16); alterum Lucas, eum cujus
filius erat Joseph (Luc. III, 23): quoniam nullius eorum
nomen Joseph accepit. Nisi forte hoc dictum est, Constituetur ex
defuncti nomine, non ut ejus nomen accipiat, sed ut ex ejus nomine,
id est tanquam filius, non ejus cujus semine est genitus, sed illius
defuncti cui semen suscitatum est, haeres constituatur. Quod enim
additum est, Et non delebitur nomen ejus ex Israel, potest ita
intelligi, non quod nomen ejus puer consequenter accipiat; sed quod
ille non sine posteritate mortuus esse videbitur, et ideo permanet ejus
nomen, hoc est memoria. Neque enim etiam si ipse filium genuisset,
nomen suum ei fuerat impositurus, ut nomen ejus non deleretur ex
Israel: sed ex hoc utique non deleretur, quia non sine liberis ex hac
vita emigraret; et hoc jubetur ex ejus uxore frater ejus implere, quod
ille non potuit. Nam etsi frater non fuisset, et propinquus ducebat
uxorem ejus, qui sine filiis mortuus esset, ad suscitandum semen
fratri suo: sicut fecit Booz ducendo Ruth, ut semen excitaret
propinquo suo, cujus fuerat illa uxor, nec de illo pepererat; et
tamen qui de illa natus est, ex nomine quidem defuncti constitutus
est, quia filius ejus est dictus, atque ita factum est ut nomen
defuncti non deleretur ex Israel, nec tamen ejus nomine appellatus est
(Ruth IV, 13-17).
QUAESTIO DE DUOBUS PATRIBUS JOSEPH.
Matth. II, 16; Luc. III, 23.
Quae cum ita sint, abundantius duobus modis solvi potest evangelica
quaestio, ut unus eorum quos diversos commemorant Matthaeus et
Lucas, ita fuerit propinquus alteri ad ducendam ejus uxorem, ut alios
etiam sursum versus parentes atque majores iste, alios ille habere
potuerit. Nam si fratrum filii fuissent, unum habuissent avum; quod
non ita est: nam secundum Matthaeum, Mathan est avus Joseph;
secundum Lucam vero, non Mathan, sed Mathath. Quod si quisquam
putat esse tantam similitudinem nominis, ut ab scriptoribus in una
littera erratum sit, ut fieret tam parva et pene nulla diversitas;
quid de istorum patribus dicturus est? Nam secundum Lucam Mathath
filius fuit Levi; secundum Matthaeum autem, Mathan ex Eleazar
genitus invenitur: atque ita inde sursum versus diversi sunt patres et
avi; et deinde majores usque ad Zorobabel, qui fere est vigesimus
sursum ab Joseph apud Lucam, apud Matthaeum autem undecimus. Qui
propterea idem ipse esse creditur, quia pater ejus apud utrumque
Evangelistam Salathiel invenitur: quamvis fieri potuerit, ut alius
fuerit eodem nomine, habens ejusdem nominis patrem, cujus et ille
habuit. Nam et inde sursum versus diversi sunt: alium quippe habet
Zorobabel avum apud Lucam, qui est Neri; alium apud Matthaeum,
qui est Jechonias; atque inde superius nusquam est consonantia,
quousque veniatur ad David, apud Matthaeum per Salomonem, apud
Lucam per Nathan. Difficillimum autem videtur non fuisse aliquem
propinquiorem qui duceret uxorem fratris sui, quam eum qui ex David
esset consanguineus tam longinquo gradu, non aliqua infra propinquitate
conjunctus; cum sit apud Lucam David pene quadragesimus a Joseph,
apud Matthaeum autem ferme vigesimus septimus. Aut si propinqui ad
uxores defunctorum ducendas etiam illi quaerebantur, qui ex feminarum
sanguine propinquabant, fieri potuit ut esset aliquis ita propinquus,
qui Joseph genuerit de uxore propinqui sui, qui sine liberis
decessit: ac sic ei esset alter ex natura pater, alter ex Lege; in
quorum patribus et avis et deinde majoribus ideo nulla propinquitas
appareret, quod non ex maribus, sed ex feminis propinquarent.
Verumtamen si ita esset, nec David aliquando unus pater occurreret.
Aut si quisquam potuisse contendit, ubi ponimus quod consuetudo
Scripturae non est feminas in genealogia pro maribus ponere, sicut eas
nullus Evangelista interposuit? Ubi enim commemorantur matres, non
ponuntur nisi cum patribus . Ac per hoc aut ita propinquior defuit ad
uxorem defuncti sibi copulandam, ut origo cognationis David
repeteretur: aut adoptio fecit alterum patrem quem posset habere
Joseph.
|
|
