|
Peccaverunt non ei filii
vituperabiles. Quod in graeco est TEKNA MOMETA, quidam
interpretati sunt sicut hic, id est, filii vituperabiles; quidam,
filii commaculati; quidam, filii vitiosi. Unde non magna quaestio,
imo nulla est. Sed illud merito ad quaerendum movet, si generaliter
dictum est, Peccaverunt non ei, quoniam qui peccat, non ei peccat,
id est, non Deo nocet, sed sibi; quomodo intelligendum sit quod in
Psalmo legitur, Tibi soli peccavi (Psal. L, 6); et in
Jeremia, Tibi peccavimus, patientia Israel, Domine (Jerem.
XIV, 7, 8); et iterum in Psalmo, Sana animam meam, quia
peccavi tibi (Psal. XL, 5): et utrum hoc sit peccare Deo,
quod peccare in Deum. Unde ait Heli sacerdos: Si in Deum
peccaverit, quis orabit pro eo (I Reg. II, 25)? Dicam ergo
interim quid mihi in praesentia videatur. Intelligent fortasse aliquid
melius, qui melius haec sapiunt, aut etiam nos alio tempore, quantum
adjuverit Dominus. Peccare in Deum, est in iis peccare quae ad Dei
cultum pertinent. Nam hoc quod commemoravi, nihil aliud indicat: sic
enim peccabant filii Heli, quibus hoc pater eorum dixit. Sic
existimandum est peccari etiam in homines qui pertinent ad Deum: nam
hoc Deus legitur dixisse ad Abimelech de Sara, Propterea peperci
tibi, ne peccares in me (Gen. XX, 6). Peccare autem Domino,
vel potius peccasse Domino (nisi forte alicubi scriptum occurrat quod
huic sensui resistat), hi mihi videntur non immerito dici, qui piam
poenitentiam peccati sui nunc agunt, ut glorificetur ignoscens
Dominus. Causam quippe reddens David cur dixerit, Tibi soli
peccavi, et malum coram te feci; subjecit et ait, Ut justificeris in
sermonibus tuis, et vincas cum judicaris: sive cum dicit Deus,
Judicate inter me et vineam meam (Isai. V, 3): sive de Domino
Jesu Christo intelligatur, qui solus verissime dicere potuit, Venit
enim princeps mundi, et in me non habet quidquam (id est, quidquam
peccati quod morte sit dignum); sed ut cognoscat mundus quia diligo
Patrem, et sicut mandatum dedit mihi Pater, sic facio; surgite,
eamus hinc (Joan. XIV, 30, 31): tanquam diceret, Etiamsi
levissima peccata mortis supplicio persequatur princeps mundi, in me
non habet quidquam, sed surgite, eamus hinc, id est, ut patiar;
quia in eo quod patior, voluntatem impleo Patris mei, non poenam
solvo peccati mei. Et quod Jeremias ait, Tibi peccavimus,
patientia Israel, Domino utique suppliciter dicitur in poenitentia
cum spe salutis ex venia . Et quod dictum est, Sana animam meam,
quia peccavi tibi, hoc idem agitur ut Deus ignoscendo glorificetur:
quia magna est ejus misericordia super confitentes sibi et redeuntes ad
se, qui dicit se nolle mortem peccatoris, quantum ut revertatur et
vivat (Ezech. XXXIII, 11). Hinc et ipse David non solum
in Psalmo, verum etiam cum eum Deus argueret per prophetam, non sine
spe propitiationis Domini respondit, Peccavi Domino (II Reg.
XII, 13). Medico enim vulneratus videtur quodammodo, qui ut
sanetur se subdit manibus medici, ut in eo medicinae opus impleatur.
In hoc autem cantico praevidebat Propheta futuros quosdam, qui sic
fuerant peccaturi Deum offendendo magnis iniquitatibus suis, ut nec
poenitentiam agere vellent, et ad Deum redire ut sanarentur: de
quibus etiam alibi dicitur, Quoniam caro sunt, et spiritus ambulans,
et non revertens (Psal. LXXVII, 39). Potest etiam sic
intelligi, Peccaverunt non ei, secundum id quod non ei nocuerunt
peccato suo, sed sibi.
|
|
