|
Quaeri potest quomodo jurationem
servandam esse crediderint Hebraei Gabaonitis, quibus ita
juraverant, tanquam de longinqua terra venientibus, sicut illi mentiti
fuerant. Sciebant enim se debellandos, si cognitum esset Hebraeis in
ea terra eos habitare, quam promissam fuerant interfectis habitantibus
retenturi. Mentientibus ergo quod de longinqua terra ad eos
venissent, juraverunt eis Israelitae. Posteaquam vero cognoverunt
ibi eos habitare, ubi omnes quos invenerant secundum Dei praeceptum
debellare oportebat, noluerunt tamen frangere jurationem: et licet eos
mentitos esse didicissent, parcere maluerunt jurationis causa; cum
possent utique dicere se tantum illis jurasse , quos eos esse
crediderant, id est de lonqinquo venientes; cum vero aliud
cognoverunt, praeceptum circa eos Domini implendum erat, ut sicuti
caeteri expugnarentur. Deus autem hoc approbavit, nec parcentibus
succensuit: quamvis cum non interrogassent quinam illi essent, et ideo
eos illi fallere valuissent. Unde non importune utique credendi sunt,
etsi fallere homines pro sua salute voluerunt, non tamen fallaciter
Deum timuisse in populo ejus: propterea nec succensuit Dominus
jurantibus aut parcentibus, adeo ut postea Gabaonitas ipsos tanquam
populi sui homines de domo Saül vindicaverit, sicut Regnorum
ostendit historia (II Reg. XXI, 1-9). Et quoniam juratio
sic servata est, quamvis in hominibus qui mentiti sunt, ut ad
clementiam sententia flecteretur, non displicuit Deo. Nam si e
contrario jurassent aliquos se interfecturos, quos Gabaonitas in terra
promissionis esse putavissent, et postea didicissent eos esse ab illa
terra extraneos, et de longinquo ad se venisse, nullo modo arbitrandum
est, quod eos essent debellaturi causa jurationis implendae: cum
propter ipsam parcendi clementiam sanctus David, etiam post verba
quibus se Nabal interfecturum esse juraverat, utique sciens quem
fuerat interfecturus, parcere maluit, nec in re duriore implere
juramentum (I Reg. XXV, 22, 33); magis Deo placere
existimans, si quod ira perturbatus ad nocendum juraverat, non
fecisset, quam si perfecisset.
|
|
