|
Et disposuit Jesus
testamentum ad populum in illo die, et dedit illi Legem et judicium in
Silo coram tabernaculo Domini Dei Israel. Et scripsit verba haec
in libro Legis Dei; et accepit lapidem magnum, et statuit illum
Jesus sub terebintho ante Dominum. Et dixit Jesus ad populum:
Ecce lapis iste erit vobis in testimonium, quia hic audivit omnia quae
dicta sunt a Domino, quaecumque locutus est ad vos hodie, et hic erit
vobis in testimonium in novissimis diebus, cum mentiti fueritis Domino
Deo vestro. Haec verba qui non in superficie tantum audiunt, sed
aliquanto altius perscrutantur, nequaquam tantum virum tam insipientem
putare debent, ut verba Dei quae locutus est populo, inanimum lapidem
audisse crediderit: qui etiamsi ab artifice in hominis similitudinem
effigiatus esset, inter illos utique deputaretur, de quibus in Psalmo
canitur, Aures habent, et non audient (Psal. CXIII, 6).
Neque enim idola Gentium aurum et argentum sola non audiunt, et, si
lapidea sint, audiunt. Sed per hunc lapidem profecto illum
significavit, qui fuit lapis offensionis non credentibus Judaeis, et
petra scandali; qui cum reprobaretur ab aedificantibus, factus est in
caput anguli (Psal. CXVII, 22, et I Pet. II, 7,
8): quem praefiguravit et illa petra quae potum sitienti populo,
ligno percussa profudit (Exod. XVII, 6); de qua dicit
Apostolus, Bibebant autem de spirituali sequenti petra; petra autem
erat Christus (I Cor. X, 4). Unde et cultellis petrinis
populum circumcidit iste ductor egregius (Josue V, 2, 3): qui
cultri petrini cum illo etiam sepulti sunt, ut profundum mysterium
demonstrarent posteris profuturum. Sic ergo et istum lapidem,
quanquam visibiliter statutum, spiritualiter debemus accipere, in
testimonium futurum Judaeis infidelibus, hoc est mentientibus; de
quibus dicit Psalmus, Inimici Domini mentiti sunt ei (Psal.
LXXX, 16). Neque enim frustra, cum jam Dei famulus Moyses,
vel potius per eum Deus disposuisset ad populum testamentum, quod in
arca erat, quae dicta est arca testamenti, et in libris Legis tanta
sacramentorum et praeceptorum multiplicitate conscriptis (Exod.
XXIV, 3, etc.); tamen etiam hic dictum est, Disposuit Jesus
ad populum testamentum in illa die. Repetitio quippe testamenti Novum
Testamentum significat; quod significat et Deuteronomium, quod
interpretatur Secunda lex; quod significant et prioribus confractis
tabulae renovatae (Exod. XXXIV, 1, 4). Multis enim modis
significandum quod uno modo implendum fuit. Jamvero quod sub
terebintho statutus est lapis, hoc significat, quod virga ad petram,
ut aqua proflueret; quia neque hic sine ligno statutus est lapis.
Ideo autem subter, quia non fuisset in cruce exaltatus, nisi
humilitate subjectus; vel quod illo tempore, quo id faciebat Jesus
Nave, adhuc obumbrandum mysterium fuit. Terebinthi etiam lignum
medicinalem lacrymam exsudat, quae arbor a Septuaginta interpretibus
hoc loco posita est, quamvis secundum alios interpretes quercus
legatur.
Mirum est sane quod saltem in novissimis suis verbis, quibus populum
allocutus est Jesus homo Dei, nihil eos objurgavit, ex eo quod his
gentibus pepercerunt, quas Dominus usque ad internecionem cum
anathemate perdendas esse praecepit. Sic enim scriptum est: Et
factum est, postquam invaluerunt filii Israel, et fecerunt
Chananaeos obaudientes, exterminio autem eos non exterminaverunt
(Josue XVII, 13). Nam primo id eos non potuisse, Scriptura
testata est: sed nunc posteaquam praevaluerunt, ita ut facerent
obaudientes, quod non etiam exterminaverunt, utique contra praeceptum
Domini factum est: quod non est cuiquam factum, cum Jesus exercitum
duceret. Cur ergo non eos objurgavit allocutione novissima, quod in
hoc Domini praecepta neglexerunt? An forte quia prius dixit eos
Scriptura non potuisse, utique antequam praevalerent, etiam cum
praevaluissent timuisse credendi sunt, ne forte paratis obaudire si
parcere noluissent, acrius eos adversum se ex ipsa desperatione pugnare
compellerent, et eos superare non possent? Hunc ergo eis humanum
timorem Dominus noluit imputare, etsi apparet in eo quaedam
subdefectio fidei, quae si fortis in eis esset, ea sequerentur quae
ipsum Jesum bellantem secuta sunt. Quia vero non in eis tanta fides
fuit, etiam cum adversariis suis praevaluissent, pugnare cum eis usque
ad internecionem eorum timore non ausi sunt. Quem timorem, ut dixi,
non de malitia, neque de superbia vel contemptu praecepti dominici,
sed de animi infirmitate venientem, noluit eis Dominus imputare, cum
eis per Jesum novissima loqueretur. Unde et Apostolus: Alexander,
inquit, aerarius multa mala mihi ostendit; reddet illi Dominus
secundum opera ipsius. De his autem qui eum periclitantem, non
malitia, sed timore deseruerant, ita locutus est: In prima mea
defensione nemo mihi affuit, sed omnes me dereliquerunt; non illis
imputetur (II Tim. IV, 14, 16).
|
|
