|
In eo quod factum est ut Achar de tribu
Juda furaretur de anathemate civitatis Jericho contra praeceptum
Domini; et propter ejus peccatum tria millia quae missa fuerant in
Gai, dederunt terga hostibus, et occisi sunt ex eis triginta sex
viri; et populo graviter territo, Jesus cum senioribus se prostravit
ad Dominum, eique responsum est ideo factum esse, quod peccaverit
populus; minatus est etiam Deus non se cum eis futurum, nisi
abstulerint anathema de se ipsis; et quod ostensus est qui fecerat,
nec solus occisus, sed cum omnibus suis: quaeri solet quomodo juste
pro alterius peccatis in alios vindicetur; maxime quia in Lege
Dominus dixit, nec patres pro filiorum, nec filios pro patrum
peccatis esse puniendos (Deut. XXIV, 16)? An aliud
judicantibus hominibus est praeceptum, ne quemquam pro altero puniant;
Dei autem judicia non sunt ejusmodi, qui alto et invisibili consilio
suo novit quatenus extendat etiam temporalem hominum poenam salubremque
terrorem? Non enim aliquid dirum , quantum attinet ad universi mundi
administrationem, contingit mortalibus, cum moriuntur quandoque
morituri: et tamen apud eos qui talia metuunt, disciplina sancitur,
ut non se solum quisque curet in populo, sed invicem sibi adhibeant
diligentiam, et tanquam unius corporis et unius hominis alia pro aliis
sint membra sollicita. Nec tamen credendum est, etiam poenis quae
post mortem irrogantur, alium pro alio posse damnari; sed in his
tantum rebus hanc irrogari poenam, quae finem fuerant habiturae,
etiamsi non eo modo finirentur. Simul etiam ostenditur quantum connexa
sit in populi societate ipsa universitas, ut non in seipsis singuli,
sed et tanquam partes in toto existimentur. Per unius igitur peccatum
mortemque paucorum admonitus est populus universus, tanquam in corpore
universo quaerere quod admissum est. Simul etiam significatum est
quantum mali fieret, si universa illa congregatio peccasset; quando ne
unus quidem ita potuit judicari , ut ab eo possent caeteri esse
securi. At vero, si Achar ab aliquo inventus atque comprehensus, et
illius criminis reus ad judicium Jesu fuisset adductus, nequaquam
putandum est hominem judicem vel pro illo vel cum illo quemquam alium,
qui societate facti ejus minime teneretur, fuisse puniturum. Neque
enim ei mandatum Legis licebat excedere, quod datum est hominibus, ne
judicio suo, quod in hominem homini jussum sive permissum est, alterum
pro alterius peccato arbitretur esse plectendum. Longe autem
secretiore justitia judicat Deus, qui potens est etiam post mortem,
quod homo non potest, vel liberare vel perdere. Visibiles igitur
afflictiones hominum sive mortes, quoniam his quibus ingeruntur, et
obesse et prodesse possunt, novit Dominus in occulto providentiae suae
quemadmodum juste quibusque dispenset, etiam cum aliorum peccata in
aliis videtur ulcisci. Poenas vero invisibiles, quae nonnisi nocent,
et prodesse non possunt, ita nullus Deo judice pro alienis peccatis
luit, sicut homine judice luere nullus nisi pro sua culpa istas
visibiles debet. Hoc enim praecepit homini judici Deus, in his quae
ad humanum judicium pertinent vindicanda , quod in suo judicio facit
ipse, quo potestas non aspirat humana.
|
|
