|
1. Fratres ejus, Jacobus, et Joseph, et Simon, et Judas, et
sorores ejus, nonne omnes apud nos sunt? unde ergo huic omnia ista?
Et scandalizabantur in eo. Fratres apud Judaeos dici solere cognatos
usque adeo probatur, ut non solum ex propinquo generationis gradu,
sicut sunt filii fratrum et sororum, qui etiam apud nos usitatissime
fratres dicuntur; sed etiam avunculus et sororis filius, sicut sibi
erant Jacob et Laban, fratres appellati inveniantur (Gen.
XXIX, 15). Non ergo mirum est dictos esse fratres Domini ex
materno genere quoscumque cognatos; cum etiam ex cognatione Joseph
dici potuerint fratres ejus ab eis, qui illum patrem Domini esse
arbitrabantur .
2. Generalem justitiam non violat quis, nisi libidine transgressus
fuerit aut placitum societatis humanae, sicut est furtum, rapina,
adulterium, incestus, et hujusmodi; aut naturam, sicut est
contumelia, caedes, homicidium, concubitus masculorum vel pecorum;
aut modum in concessis, sicut est superbum amplius verberare quam
oportet, vel superfluum edere vel bibere amplius quam oportet, cum
ipsa conjuge concumbere amplius quam oportet, et similia.
3. Bene intelligitur Spiritus sanctus ideo primum linguarum donum
dedisse hominibus, quae pacto et placito hominum institutae sunt, et
forinsecus per sensus corporis consuetudine audiendi discuntur, ut eis
ostenderet quam facile posset sapientes facere per sapientiam Dei,
quae in eis interna est.
4. Item voluntas Verbi sempiterni stabilis est semper, quia simul
habet omnia: nostra autem voluntas ideo non stat, quia non habet simul
omnia; ideo modo hoc, modo illud volumus. Item sic fuerunt in illo
Verbo omnia quae facta sunt, et ipsa susceptio hominis sic ab eo
praecognita est, quomodo si pictor velit pingere totam domum, et
cogitet vel noverit locum ubi etiam se pingere debeat: totum in arte
habet, et in praeparatione, et in voluntate, quamvis certis et suis
quaeque temporibus explicet. Sic omnis creatura et ipse homo qui
ejusdem Sapientiae personam mystice et inenarrabili susceptione
gestaturus erat, in ipsa sapientia tanquam Dei arte sempiterna semper
erat, quamvis suis quaeque temporibus efficiat, quae pertendit a fine
usque ad finem fortiter, et disponit omnia suaviter atque in se manens
innovat omnia (Sap. VIII, 1, et VII, 27).
5. Item quomodo quis velit velle mori, si sic velle mori
pervenerat, qui jam habet sanam fidem et videt quo sibi perveniendum
sit, ad hoc jam proficit, ut libenter de hac vita discedat. Non enim
hoc est videre quo sibi perveniendum sit, quod est etiam amare illud,
et ibi jam esse desiderare: quod in cujus animo effectum fuerit,
necesse est ut libenter moriatur. Frustra itaque dicunt quidam, qui
jam sanam fidem tenent, ideo se nolle mori ut proficiant, cum ipse
profectus eorum in eo profectu sit, ut mori velint. Si ergo verum
loqui volunt, non dicant, Ideo mori nolo, ut proficiam; sed, Ideo
mori nolo, quia parum profeci. Itaque mori nolle fidelibus non
consilium est ut proficiant, sed indicium quod parum profecerint.
Proinde quod nolunt, ut perfecti sint; velint, et perfecti sunt.
|
|
