|
10. Lites aut nullas habeatis, aut quam celerrime
finiatis, ne ira crescat in odium, et trabem faciat de
festuca, et animam faciat homicidam. Sic enim legitis:
Qui odit fratrem suum, homicida est (I Joan. III,
15). Quicumque convicio vel maledicto, vel etiam
criminis objectu aliquem laesit, meminerit satisfactione
quantocius curare quod fecit, et ille qui laesus est,
sine disceptatione dimittere. Si autem invicem se
laeserint, invicem sibi debita relaxare debebunt, propter
orationes vestras; quas utique quanto crebriores habetis,
tanto saniores habere debetis. Melior est enim qui
quamvis ira saepe tentatur, tamen impetrare festinat ut
sibi dimittat, cui se fecisse agnoscit injuriam, quam qui
tardius irascitur, et ad veniam petendam difficilius
inclinatur . Qui non vult dimittere fratri, non speret
accipere orationis effectum: qui autem nunquam vult petere
veniam, aut non ex animo petit, sine causa est in
monasterio, etiamsi inde non projiciatur. Proinde vobis
a verbis durioribus parcite; quae si emissa fuerint ex ore
vestro, non pigeat ex ipso ore proferre medicamenta, unde
facta sunt vulnera. Quando autem necessitas disciplinae
in moribus coercendis, dicere vos verba dura compellit,
si etiam ipsi modum vos excessisse sentitis, non a vobis
exigitur ut a vobis subditis veniam postuletis, ne apud
eos quos oportet esse subjectos, dum nimium servatur
humilitas, regendi frangatur auctoritas: sed tamen
petenda est venia ab omnium Domino, qui novit etiam eos
quos plus justo forte corripitis, quanta benevolentia
diligatis. Non autem carnalis, sed spiritualis inter vos
debet esse dilectio.
|
|
