|
2. Nec erigant cervicem, quia sociantur eis, ad quos
foris accedere non audebant; sed sursum cor habeant, et
terrena ac vana non quaerant , ne incipiant esse
monasteria divitibus utilia, non pauperibus, si divites
illic humiliantur, et pauperes illic inflantur. Rursus,
etiam illi qui aliquid esse videbantur in saeculo, non
habeant fastidio fratres suos, qui ad illam sanctam
societatem ex paupertate venerunt: magis autem studeant
non de parentum divitum dignitate, sed de pauperum fratrum
societate gloriari. Nec extollantur, si communi vitae
aliquid de suis facultatibus contulerunt; ne de suis
divitiis magis superbiant, quia eas in monasterio
partiuntur, quam si eis in saeculo fruerentur. Alia
quippe quaecumque iniquitas in malis operibus exercetur,
ut fiant; superbia vero etiam bonis operibus insidiatur,
ut pereant: et quid prodest dispergere dando pauperibus et
pauperem fieri, cum anima misera superbior efficitur
divitias contemnendo, quam fuerat possidendo? Omnes ergo
unanimiter et concorditer vivite; et honorate in vobis
invicem Deum, cujus templa facti estis.
|
|
