|
8. Vestes vestras in unum habeatis, sub uno custode vel
duobus, vel quot sufficere potuerint ad eas excutiendas,
ne a tinea laedantur: et sicut pascimini ex uno cellario,
sic induamini ex uno vestiario. Et si fieri potest, non
ad vos pertineat quod vobis indumentum pro temporum
congruentia proferatur, utrum hoc recipiat unusquisque
quod deposuerat, an aliud quod alter habuerat; dum tamen
unicuique, prout cuique opus est, non negetur. Si autem
hinc inter vos contentiones et murmura oriuntur, cum
queritur aliquis deterius se accepisse quam prius
habuerat, et indignum se esse qui non ita estiatur, sicut
alius frater ejus vestiebatur; hinc vos probate quantum
vobis desit in illo interiore sancto habitu cordis, qui
pro habitu corporis litigatis. Tamen si sic vestra
toleratur infirmitas, ut hoc recipiatis quod
deposueratis, in uno tamen loco sub communibus custodibus
habete quod ponitis. Ita sane, ut nullus sibi aliquid
operetur; sed omnia opera vestra in commune fiant ,
majori studio et frequentiori alacritate, quam si vobis
singulis faceretis propria. Charitas enim, de qua
scriptum est, quod non quaerat quae sua sunt (I Cor.
XIII, 5), sic intelligitur, quia communia
propriis, non propria communibus anteponit. Et ideo
quanto plus rem communem quam propriam vestram
curaveritis, tanto vos amplius profecisse noveritis; ut
in omnibus, quibus utitur transitura necessitas,
superemineat quae permanet charitas. Consequens ergo est
ut etiam qui suis filiis, aut aliqua necessitudine ad se
pertinentibus in monasterio constitutis, aliquam
contulerit vestem, sive quodlibet aliud inter necessaria
deputandum, non occulte accipiatur; sed sit in potestate
praepositi, ut in rem communem redactum, cui necessarium
fuerit praebeatur. Quod si aliquis rem sibi collatam
celaverit, furti judicio condemnetur .
|
|
