|
1. Libros de Doctrina Christiana, cum imperfectos
comperissem, perficere malui quam eis sic relictis ad alia
retractanda transire. Complevi ergo tertium qui scriptus
fuerat usque ad eum locum (Cap. 25, n. 36) ubi
commemoratum est ex Evangelio testimonium de muliere,
quae abscondit fermentum in tribus mensuris farinae donec
fermentaretur totum (Luc. XIII, 21). Addidi
etiam novissimum librum, et quatuor libris opus illud
implevi; quorum primi tres adjuvant ut Scripturae
intelligantur, quartus autem quomodo quae intelligimus
proferenda sint.
2. In secundo sane libro de auctore libri, quem plures
vocant Sapientiam Salomonis, quod etiam ipsum sicut
Ecclesiasticum Jesus Sirach scripserit, non ita
constare sicut a me dictum est (Cap. 8, n. 13),
postea didici, et omnino probabilius comperi non esse hunc
ejus libri auctorem. Ubi autem dixi, His quadraginta
quatuor libris Testamenti Veteris terminatur auctoritas;
ex consuetudine qua jam loquitur Ecclesia, Vetus
Testamentum, appellavi: Apostolus autem non videtur
appellare Vetus Testamentum, nisi quod datum estin monte
Sina (Galat. IV, 24). Et in eo quod dixi, De
temporum historia sanctum Ambrosium solvisse quaestionem
(Cap. 28, n. 43), tanquam coaetanei fuerint
Plato et Jeremias; me fefellit memoria. Nam quid ille
de hac re episcopus dixerit, in libro ejus legitur, quem
de sacramentis, sive de philosophia scripsit. Hoc opus
sic incipit: Sunt praecepta quaedam.
|
|
