|
1. Contra Faustum manichaeum blasphemantem Legem et
Prophetas, et eorum Deum, et incarnationem Christi;
Scripturas autem Novi Testamenti, quibus convincitur,
falsatas esse dicentem, scripsi grande opus, verbis ejus
propositis reddens responsiones meas. Triginta et tres
disputationes sunt; quas etiam libros cur non dixerim?
Nam etsi sunt in eis aliqui perbreves, tamen libri sunt.
Unus vero eorum, ubi a nobis adversum ejus
criminationes, Patriarcharum vita defenditur, tantae
prolixitatis est, quantae nullus fere librorum meorum.
2. In libro ergo tertio cum solverem quaestionem,
quomodo potuerit duos patres habere Joseph, dixi quidem
quod ex alio natus, ab alio fuerit adoptatus (Cap.
3); sed genus quoque adoptionis dicere debui: sic enim
sonat quod dixi, tanquam eum vivus adoptaverit alius
pater. Lex autem filios etiam mortuis adoptabat , jubens
ut fratris sine filiis mortui duceret frater uxorem, et
fratri defuncto semen ex eadem suscitaret (Deut.
XXV, 5, 6): quae profecto de duobus unius hominis
patribus expeditior ibi redditur ratio. Uterini autem
fratres fuerunt in quibus hoc contigit ut unius defuncti
qui vocabatur Heli, duceret alter uxorem, id est
Jacob, a quo Matthaeus narrat genitum esse Joseph: sed
uterino fratri suo eum genuit, cujus filium Lucas dicit
fuisse Joseph, non utique genitum, sed ex Lege
adoptivum. Hoc in eorum litteris inventum est, qui
recenti memoria post ascensionem Domini de hac re
scripserunt. Nam etiam nomen ejusdem mulieris quae
peperit Jacob patrem Joseph de priore marito Mathan,
qui fuit pater Jacob, avus Joseph, secundum
Matthaeum; et de marito posteriore Melchi peperit
Heli, cujus erat adoptivus Joseph, non tacuit
Africanus. Quod quidem, cum Fausto responderem,
nondum legeram; sed tamen per adoptionem potuisse
contingere ut unus homo duos haberet patres, dubitare non
poteram.
3. In duodecimo et tertio decimo, de filio Noe secundo
qui est appellatus Cham, ita disputatum est, tanquam non
in filio suo Chanaan, sicut Scriptura demonstrat, sed
in seipso fuerit a patre maledictus (Lib. 12, c.
23; et lib. 13, c. 10). In quarto decimo de
sole et luna talia dicta sunt, tanquam sentiant, et ideo
tolerent vanos adoratores suos (Cap. 12): quamvis
verba ibi accipi possint ab animali ad inanimale
translata, modo locutionis qui vocatur graece metaphora;
sicut de mari scriptum est quod fremat in utero matris
suae, volens progredi (Job. 38, 8, sec.
LXX), cum utique non habeat voluntatem. In
undetrigesimo, Absit, inquam, ut sit in membris
sanctorum etiam genitalibus aliqua turpitudo. Dicuntur
quidem inhonesta, quia non habent eam speciem decoris,
quam membra quae in promptu locata sunt (Cap. 4): sed
probabilior in aliis postea scriptis nostris reddita ratio
est, cur ea dixerit etiam Apostolus inhonesta (I Cor.
XII, 23), propter legem scilicet in membris
repugnantem legi mentis (Rom. VII, 23), quae de
peccato accidit, non de prima nostrae institutione
naturae. Hoc opus sic incipit: Faustus quidam fuit.
|
|
