|
Sunt autem quatuor causae quae retrahunt nos plerumque ab istis
gradibus, scilicet, inevitabilis necessitas, honestae actionis
utilitas, humana infirmitas, mundialis vanitas. Prima est
excusabilis, secunda tolerabilis, tertia miserabilis, quarta
culpabilis. Cur culpabilis? Illis enim quos hujusmodi novissima
causa a sancto proposito retrahit, melius erat gloriam Dei non
cognoscere, quam post agnitam retro ire. Quam utique excusationem
habebit iste de peccato? Nonne ei juste potest dicere Dominus, Quid
debui tibi facere, et non feci? Non eras, et creavi te; peccasti,
et diaboli servum te feceras, et redemi te; in mundi circumitu cum
impiis currebas, et elegi te; dederam tibi gratiam in conspectu meo,
et volebam facere apud te mansionem, tu vero despexisti me, et non
solum sermones meos, sed me ipsum projecisti retrorsum, et ambulasti
post concupiscentias tuas. Sed, o Deus bone, suavis et mitis,
amicus dulcis, consiliarius prudens; adjutor fortis; quam inhumanus,
quam temerarius est qui te abjicit, qui tam humilem, tam mansuetum
hospitem a suo corde repellit! O quam infelix et damnosa commutatio,
Creatorem suum abjicere, et pravas noxiasque cogitationes recipere!
Illud etiam secretum cubile Spiritus sancti, secretum cordis, quod
paulo ante coelestibus gaudiis intendebat, tam subito immundis
cogitationibus et peccatis tradere conculcandum! Adhuc in corde calent
sponsi vestigia; et jam intromittuntur adulterina desideria. Male
conveniens et indecorum est aures quae modo audierunt verba quae non
licet homini loqui (II Cor. XII, 4), tam cito inclinari ad
fabulas et detractiones audiendas; oculos, qui sacris lacrymis modo
baptizati erant, repente converti ad videndas vanitates; linguam quae
modo dulce epithalamium decantaverat, quae ignitis et persuasoriis
eloquiis suis cum sponso reconciliaverat sponsam, et introduxerat eam
in cellam vinariam (Cant. II, 4), iterum converti ad vana
eloquia, ad scurrilitates, ad concinnandum dolos, ad detractiones.
Absit a nobis, Domine. Sed si forte ex humana infirmitate ad talia
dilabimur, non ideo desperemus, sed iterum recurramus ad clementem
medicum, qui suscitat de terra inopem, et erigit de stercore pauperem
(Psal. CXII, 7): et qui non vult mortem peccatoris (Ezech.
XXXIII, 11), iterum curabit et sanabit nos.
Jam tempus est ut epistolae finem imponamus. Oremus ergo Deum, ut
impedimenta quae nos ab ejus contemplatione retrahunt, in praesenti
nobis mitiget, in futuro nobis penitus auferat: qui per praedictos
gradus de virtute in virtutem nos perducat, donec videamus Deum deorum
in Sion (Psal. LXXXIII, 8). Ubi electi non guttatim,
non interpolatim percipient divinae contemplationis dulcedinem; sed
torrente voluptatis indesinenter repleti habebunt gaudium, quod nemo
tollet ab eis, et pacem incommutabilem, pacem in idipsum.
|
|
