|
O Domine, quomodo comperiemus quando haec facies, et quod signum
adventus tui? Numquid hujus consolationis et laetitiae testes et
nuntii sunt suspiria et lacrymae? Si ita est, nova est antiphrasis
ista, et significatio inusitata. Quae enim conventio consolationis ad
suspiria, laetitiae ad lacrymas? si tamen istae dicendae sunt
lacrymae, et non potius roris interioris desuper infusi superfluens
abundantia, et ad interioris ablutionis indicium exterioris hominis
purgamentum: ut sicut in baptismo puerorum per exteriorem ablutionem
significatur et figuratur interior animae ablutio, ita hic e contra
exteriorem ablutionem interior praecedat purgatio. O felices
lacrymae, per quas maculae interiores purgantur, per quas peccatorum
incendia exstinguuntur! Beati qui sic lugetis, quia ridebitis (Id.
V, 5). In his lacrymis agnosce, o anima, sponsum tuum,
amplectere desideratum. Nunc torrente te voluptatis inebria (Psal.
XXXV, 9), suge ab ubere consolationis ejus lac et mel. Haec
sunt miranda munuscula et solatia quae dedit tibi sponsus tuus, gemitus
scilicet et lacrymae. Adducit tibi potum in his lacrymis in mensura.
Hae lacrymae sunt tibi panes die ac nocte (Psal. XLI, 4);
panes utique confirmantes cor hominis (Psal. CIII, 15), et
dulciores super mel et favum. O Domine, si adeo sunt dulces istae
lacrymae, quae ex memoria et desiderio tui excitantur, quam dulce erit
gaudium, quod ex manifesta tui visione capietur? Si adeo dulce est
flere pro te, quam dulce erit gaudere de te? Sed quid hujusmodi
secreta colloquia proferimus in publicum? Cur ineffabiles et
inenarrabiles affectus verbis communibus conamur exprimere? Inexperti
talia non intelligunt, nisi ea expressius legant in libro
experientiae, quos ipsa doceat unctio. Aliter autem littera exterior
non prodest quidquam legenti. Modicum sapida est lectio exterioris
litterae, nisi glossam et interiorem sensum sumat ex corde.
|
|
