|
O anima, diu protraximus sermonem. Bonum enim erat nos hic esse,
cum Petro et Joanne contemplari gloriam sponsi, et diu manere cum
illo, si vellet hic fieri non duo, non tria tabernacula, sed unum,
in quo essemus simul, et simul delectaremur. Sed jam dicit sponsus,
Dimitte me; jam enim ascendit aurora, jam lumen gratiae et
visitationem quam desiderabas accepisti. Data ergo benedictione,
mortificato nervo femoris, et mutato nomine de Jacob in Israel,
paulisper secedit sponsus diu desideratus, cito elapsus. Subtrahit se
tam a praedicta visione, quam a dulcedine contemplationis: manet tamen
praesens quantum ad gubernationem, quantum ad gloriam, quantum ad
unionem .
|
|
