CAPUT III. Disciplina vitia omnia frenantur.

Audite prophetam dicentem, Servite Domino in timore, et exsultate ei cum tremore. Apprehendite disciplinam, ne quando irascatur Dominus, et pereatis de via justa (Psal. II, 11 et 12). Bene in omnibus causis timor obtemperat disciplinae: qui pro hoc ipso quod imminentes periculorum casus aut iras judicum cavere novit, potestatem conservandae salutis obtinuit. Quid igitur adultero esset castum? quid furi tutum? quid non esset latroni pervium? quis non expavesceret concava littorum, secreta silvarum? quid non praesumptio possideret, nisi furorem animorum sub metu poenae disciplina compesceret? Ac nisi constitutus esset ordo vivendi, nunquam profecto finem poneret natura peccandi. Nihil est quod non gula suadeat, si gulae disciplina consentiat; nihil est quod non perdat luxuria, si amore vitiorum a te disciplina discedat; nihil est quod non habendi cupiditate animus occupet, nisi avaritiae vitium disciplina condemnet. Omnia sub metu disciplinae vitia jacent . Jam non est in quo fides unquam erubescat, si homo futurum Dei judicium respiciat, et causam reddendae rationis intendat: nec est in quo vindex scelerum flamma desaeviat, si intuitu disciplinae, aut quae sunt honesta cogites, aut quae sunt pudenda castiges. Multi ibi nomen crudelitatis imponunt, ubi pro amore disciplinae crimen admissi sceleris supplicio vindicatur latronis : cum sententia judicantis justis legibus serviat: et non solum praesentibus, sed etiam futuris manum porrigat. Quis igitur non licite crederet se debere peccare, si impudicis et impiis actibus judex non praescriberet disciplinam ?