CAPUT V. Rei sunt ad quos disciplina nondum pervenit. Sed minus, quam quos destituit. Disciplina quibus gravis, quibus levis. Audite prophetam dicentem: Apprehendite disciplinam, ne quando irascatur Dominus, et pereatis de via justa (Psal. II, 12).

In hoc loco ad illos, puto, pertinet ista sententia, ad quos nondum disciplina pervenit: qui adhuc in deviis morantur, capti antiquo superstitionis errore. Probantur enim sub lege nunquam vixisse, qui admonentur ut apprehendant studium disciplinae. Sequitur in hoc psalmo, Ne quando irascatur Dominus, et pereatis de via justa. Igitur si illos Propheta statuit reos, ad quos disciplina nunquam pervenit; quid de illis judicandum putamus, quos disciplina destituit? Inter utrorumque actus, auctoritas propheticae lectionis incusat minorem plane culpam, non pervenisse ad disciplinam, quam legem disciplinae respuisse. Ecce dicit propheta, Qui spernit disciplinam, odit animam suam (Sap. III, 11). Et vere ut dixit, ita est: nam hostis est et inimicus animae suae, qui spretis disciplinae monitis, diabolicis occupatur officiis. Dicunt aliquanti disciplinam satis duris legibus constitutam. Loquantur ista satis miseri, quos ad omne facinus ille diabolus auctor mortis invitat, quorum mentes insatiabilis gula possidet, super quos regnat ebrietas, quos turpis luxuria captivos tenet, et a quibus nunquam superbia ingrata discedit. Illis autem quibus est studium honeste fidem servare continentiae, humilitati pietatique servire, dulce disciplinae onus est, et leve jugum Domini: quod non gravat, nisi aut perditos, aut perituros.