|
Et quia de disciplina fecimus mentionem, sub qua fides christiana
viget, necesse est ut omnia in aures vestras vitae ornamenta
deferantur: ut intelligat unusquisque parum sibi prodesse conversionis
famam, nisi in contemptu mundi amaverit disciplinam. Ergo cui studium
est Christum colere, prius cordis et corporis suscipiat indumenta.
Omnis igitur vita religionis professae, integritatis debet famam
sentire: ne quem exspectat corona virtutis, pudoris damno feriat.
Corporis integritas vitam muniat, integritatem fides incontaminata
custodiat: ut manente utriusque partis beneficio, immaculatum hominem
faciat regnare cum Christo. Sed in hoc solo constat conversionis
nostrae ratio, ut boni simus. Laborandum igitur illi ante omnia est,
ut qui bonitatem sequitur, bonus esse judicetur. Nam quamvis homo
purum corpus immaculatumque custodiat, laceratam vitam ad Deum
portat, cujus actus vultum infamat: licet sciamus conscientiam solam
bonam actibus posse sufficere. Sed quanto melius est, ut semper de te
bene sentiat, qui circa januam tuam vanis suspicionibus frequenter
aegrotat! Insitum est enim naturaliter vulgo, ut de bonis semper male
judicet. Sed tu qui curam bonae famae colis, studio tuo gratiam
integrae opinionis acquire. Vita ergo nostra ita sit lucida, ut sit
omnibus nota: integritas religioni, pudor serviat humilitati. Quem
amor tenet servandae integritatis, ante omnia falsi ad se famam non
admittat erroris. Magnum est quidem et gloriosum, et usque ad coelum
omnium ore proferendum, nunquam malis actibus locum dedisse: sed multo
fortius est, nunquam falsis suspicionibus laborasse. Quid enim tibi
prodest sobrietas, si vitia ebrietatis exerceas? Quis non te ebrium
judicet, si inter effluentes vino calices saltantium gyros imiteris?
Quis te castum putabit, si te videat meretricum fabulis mixtum,
scenico sermone compositis: aut loquentem turpia, aut inhonesta
resonantem? Laudo quidem conscientiam castitatis in te, sed odi
colloquium meretricis.
|
|
