|
Cur saltem clericatus sui signa, quibus a laicis discernuntur, non
perpendunt? Non enim sine causa capita eorum raduntur et tondentur,
sed perspicacissima et evidentissima ratione. Nam his signis
secernuntur a laicorum conversatione. Quod ut multis Deo propitiante
proficiat, admonitioni utilissimae duximus inserere. Didicimus
multorum Patrum auctoritate, cerebrum esse sedem sapientiae;
Christum vero, Paulo attestante, Dei Virtutem et Sapientiam esse
(I Cor. I, 24). Cum itaque cerebrum sit in capite, sapientia
vero juxta Patrum auctoritatem in cerebro habeat sedem, et sic per
sapientiam sibi infusam cuncta membra regantur a capite, quod per
cerebrum est, quod est sedes sapientiae: sic inter nos et veram
sapientiam, quae, ut diximus, Christus est, qui etiam juxta
Apostolum caput nostrum est (dixit enim, Caput mulieris est vir,
caput vero viri est Christus, Christi autem caput est Deus [I
Cor. XI, 3]): ut ostendamus nullum obstaculum interesse, pilos
in ea parte capitis incidimus, in qua novam sapientiam, id est
Christum, inesse cognoscimus: per hoc signantes, malam terrenarum
rerum sollicitudinem nostrae mentis oculos ad Deum contemplandum
impedire. Scimus enim quod quisque quanto magis terrenis
occupationibus implicatur, tanto magis a sui Conditoris visione
impeditur. Unde Apostolus: Nemo militans Deo implicat se negotiis
saecularibus (II Tim. II, 4). Item: Qui sine uxore est,
cogitat quae sunt Dei (I Cor. VII, 32). Hinc Moyses ait:
Levitae radant pilos carnis suae (Num. VIII, 7). Levita
interpretatur Assumptus. Quisquis namque in officiis divinis
assumptus est, pilos carnis, id est superfluas cogitationes cordis,
radere debet. Caput igitur radere, significat cogitationes terrenas
et superfluas a mente resecare. Nec incongrue per pilos et capillos
significantur cogitationes superfluae. Sicut enim pili non sunt pars
corporis, sed quaedam superfluitas procedens ex corporis humore: sic
bona temporalia non sunt nobis naturalia, sed aliena et superflua.
Hinc itaque fideles Christi, qui ad aeternam vitam medullitus
suspirant, qui mundum cum suis oblectationibus sub pedibus conculcant,
qui in terra nihil possidere volunt, sed cum Apostolo dicunt, Nostra
conversatio in coelis est (Philipp. III, 20), capillorum
minimam partem in capitibus retinent, ut per eorum abrasionem se
minimam terrenorum sollicitudinem habere designent. Quapropter etiam
illam minimam particulam capillorum retinent, quia dum in hoc mundo
sunt, a terrenis cogitationibus omnino vacui esse non possunt.
Quisquis igitur clericus ad sortem Domini vocatus, qui comam nutrit,
et capillos radere vel tondere erubescit, profecto se non de Dei, sed
de mundi sorte esse testatur. Quanto enim quisque carnis crines
diligit, fovet et nutrit, tanto cor suum non in coelis, sed in terra
fixum esse ostendit: quanto autem radit et edomat, tanto se non
terrena, sed aeterna diligere comprobat.
|
|
