|
Sanctam Ecclesiam catholicam. Sciendum est, quod Ecclesiam
credere, non tamen in Ecclesiam credere debemus: quia Ecclesia non
Deus, sed domus Dei est. Catholicam dicit toto orbe diffusam, quia
diversorum haereticorum ecclesiae ideo catholicae non dicuntur, quia
per loca atque per suas quasque provincias continentur. Haec vero a
solis ortu usque ad occasum unius fidei splendore diffunditur. Nullae
sunt majores divitiae, nulli thesauri, nulli honores, nulla hujus
mundi major substantia, quam est catholica fides, quae peccatores
homines salvat, caecos illuminat, infirmos curat, catechumenos
baptizat, fideles ustificat, poenitentes reparat, justos augmentat,
martyres coronat, clericos ordinat, sacerdotes consecrat, regnis
coelestibus praeparat, et in aeterna haereditate cum Angelis sanctis
communicat. Quisquis ille est, et qualiscumque ille est, christianus
non est qui in Christi Ecclesia non est. Sola quippe est per quam
sacrificium Dominus libenter accipiat, sola quae pro errantibus
fiducialiter intercedat. Unde etiam de Agni hostia Dominus
praecepit, dicens, In una domo comedetis, nec efferetis de carnibus
ejus foras (Exod. XII, 46). In una namque domo agnus
comeditur, quia in una catholica Ecclesia vera hostia Redemptoris
immolatur. De cujus carnibus divina jussio efferri foras prohibet,
quia dari sanctum canibus vetat. Sola est in qua opus bonum fructuose
peragitur, unde mercedem denarii non nisi qui intra vineam laboraverant
acceperunt. Sola est quae intra se positos valida charitatis compage
custodit. Unde et aqua diluvii arcam quidem ad sublimiora sustulit;
omnes autem quos extra arcam invenit, exstinxit. Sola est in qua
mysteria superna veraciter contemplemur. Unde ad Moysen Dominus
dicit, Est locus apud me, et stabis supra petram: et paulo post,
Tollam manum meam, et videbis posteriora mea (Id. XXXIII,
21, 23). Quia enim ex sola catholica Ecclesia veritas
conspicitur, apud se esse locum Dominus perhibet de quo videatur. In
petra Moyses ponitur, ut Dei speciem contempletur; quia nisi quis
fidei soliditatem tenuerit, divinam praesentiam non agnoscit.
Avelle, inquit, radium solis a corpore, divisionem lucis unitas non
capit. Frange ramum ab arbore, fractus germinare non poterit. A
fonte praecide rivum, praecisus arescit. In his Cypriani verbis
intelligimus, lucem non capere divisionem, nisi in sanctis regno Dei
praedestinatis, qui dividi ab Ecclesia nullo modo possunt, et non
germinare ramum fractum salutis aeternae germine accipimus. Ariditatem
vero rivi a fonte praecisi, in eo quod Spiritu sancto vacuantur, qui
ab unitate separantur, agnoscimus.
|
|
