|
Sanctorum communionem: id est, cum illis sanctis qui in hac quam
suscepimus fide defuncti sunt, societate et spei communione teneamur.
Si igitur cum sanctis in aeterna vita communionem habere volumus, de
imitatione eorum cogitemus. Debent enim in nobis aliquid recognoscere
de suis virtutibus, ut pro nobis dignentur Domino supplicare. Si
enim tormenta quae sancti pertulerunt, ferre non possumus, vel contra
malas concupiscentias, ipsis intercedentibus, repugnemus. Nam nec
Abraham, nec Isaac, nec Jacob occisi sunt; et tamen fidei et
justitiae meritis honorati inter Patriarchas primi esse meruerunt. Ad
quorum convivium congregatur, quisquis fidelis et justus et laudabilis
invenitur. Unde et nos, fratres charissimi, etiamsi nil tale
perpetiamur, si non vincula, non verbera, non carceres, non
supplicia corporis alia, nullam hominum persecutionem propter justitiam
toleremus, societatem tamen sanctorum obtinere valebimus, si castigare
corpus nostrum, et servituti subjicere curamus, si in spiritu
humilitatis et in anima contrita Domino supplicare assuescimus, si
illatas a proximo contumelias placida mente suscipere satagimus, si et
eos qui nos odio habent, qui injurias nobis inferunt, diligere, his
benefacere, et pro horum vita et sospitate gaudeamus exorare, si cum
virtute patientiae bonorum quoque operum fructibus adornari
contendimus. Taliter etenim conversantibus nobis, et corpora nostra,
juxta Apostoli vocem, hostiam viventem, sanctam, Deo placentem
exhibentibus (Rom. XII, 1), coelesti dignatione donabimur, ut
communi cum eis qui membra sua in mortem pro Domino dederunt, gloria
remuneremur: quod sicut mors illorum, sic et vita nostra pretiosa sit
in conspectu Domini: diruptisque vinculis carnis, et ipsi atria
supernae civitatis intrare atque inter choros beatorum martyrum vota
gratiarum Redemptori nostro reddere merebimur. Haec sunt vestigia
quae nobis sancti quique revertentes in patriam reliquerunt, ut illorum
semitis inhaerentes sequeremur ad gaudia. Cur non properamus et
currimus, ut patriam nostram videre possimus? Magnus illic charorum
numerus exspectat, parentum, fratrum, filiorum frequens nos et
copiosa turba desiderat, jam de sua incolumitate secura, adhuc de
nostra salute sollicita. Ad eorum complexum et conspectum venire,
quanta illis et nobis in commune laetitia est? Illic Apostolorum
gloriosus chorus. Illic Prophetarum exsultantium numerus insignis.
Ibi martyrum populus innumerabilis ob certaminum victoriam coronatur.
Illic clarissima virginum turba laetatur, illic etiam confessorum
fortitudo laudatur. Sed etiam illorum remuneratio censetur, qui
praecepta dominica servantes, ad coelestes thesauros terrena patrimonia
transtulerunt. Quae autem lingua dicere, vel quis intellectus capere
sufficit illa supernae civitatis quanta sint gaudia, Angelorum choris
interesse, cum beatissimis spiritibus gloriae Conditoris assistere,
praesentem Dei vultum cernere, incircumscriptum lumen videre, nullo
mortis metu affici, incorruptionis perpetuae munere laetari? Ad hos
electos Dei avida cupiditate properemus, ut cum his cito esse, et
cito nos ad Christum convenire contingat, ad eum quem hujus itineris
ducem habemus, salutis auctorem, lucis principem, laetitiae
largitorem.
|
|
