|
Remissionem peccatorum. Credenda est praecipue, fratres, peccatorum
remissio, quia hoc unum remedium est, quod hominum genus a sententia
perpetuae mortis absolvat. Idcirco Unigenitus Altissimi dignatus est
carnem assumere, contentus est cruce; ut te, qui crimina tua evadere
non poteras, indulgentia faceret innocentem. Ideo immaculatus occisus
est Agnus, ut ejus cruore humani generis macula tergeretur. Miror
autem, quosdam sic obstinatos esse, ut dandam non putent lapsis
poenitentiam, aut poenitentibus existiment veniam denegandam; cum
scriptum sit, Memento unde excideris, et age poenitentiam, et fac
priora opera (Apoc. II, 5). Utique ei dicitur, quem constet
excidisse, et quem Dominus hortatur per opera rursus exsurgere, quia
scriptum est, Eleemosyna a morte liberat (Tob. IV, 11): et
non utique ab illa morte quam semel Christi sanguis exstinxit, et a
qua nos salutaris Baptismi et Redemptoris nostri gratia liberavit;
sed ab ea quae per delicta postmodum subrepsit. Nam cum scriptum sit,
Dominus mortem non fecit, nec laetatur in perditione vivorum (Sap.
I, 13): utique qui neminem vult perire, cupit peccatores
poenitentiam agere, et per poenitentiam denuo ad vitam redire. Ideo
et per Joel prophetam clamat, et dicit, Et nunc dicit Dominus Deus
vester, Revertimini ad me ex toto corde vestro, simulque in jejunio
et fletu et planctu; et scindite corda vestra, et non vestimenta
vestra; et revertimini ad Dominum Deum vestrum, quia misericors et
pius est, et patiens et multae miserationis, et qui sententiam flectat
adversus malitiam irrogatam (Joel. II, 12 et 13). Dominus
quoque in Evangelio pietatem Dei Patris ostendens ait, Quis est ex
vobis homo, quem si petierit filius ejus panem, numquid lapidem
porriget ei? aut si piscem postulaverit, numquid serpentem illi
porriget? Si ergo vos, cum sitis mali, scitis bona data dare filiis
vestris; quanto magis Pater vester de coelo dabit Spiritum bonum
petentibus eum (Matth. VII, 9-11). Comparat hic Dominus
carnalem patrem, et Dei Patris aeternam largamque pietatem. Quod si
iste in terris nequam pater offensus graviter a filio peccatore et
malo, si tamen eum postmodum viderit reformatum, et depositis prioris
vitae delictis, ad sobrios et bonos mores, ad innocentiae disciplinam
poenitentiae dolore correctum; gaudet et gratulatur, et susceptum quem
ante perdiderat, cum voto paternae exsultationis amplectitur: quanto
magis unus ille et verus pater, bonus, misericors, pius, imo ipsa
bonitas et misericordia et pietas, laetatur in poenitentia filiorum
suorum; nec iram poenitentibus aut plangentibus et lamentantibus nec
poenam comminatur, sed veniam magis et indulgentiam pollicetur? Si
enim tantum potuit diabolus, ut de excelsis virtutum fastigiis in
profundum te duceret malorum; quanto magis poterit Deus te ad summum
bonorum verticem revocare; et non solum in id revocare quod fuisti,
sed et beatiorem multo quam prius videbaris efficere?
|
|
