|
Vides quanta est virtus poenitentiae? Vides quantum meriti conversio
reparavit? Corrumpitur autem poenitentia, si eisdem quis pro quibus
confitetur, rursus involvatur malis. Unus enim, inquit, aedificans
et alius destruens, quid consequentur nisi laborem? Et qui baptizatur
a mortuo, et iterum tangit mortuum, quid proficit in lavacro suo?
Ita et homo qui jejunat pro peccatis suis, et iterum vadit, et eadem
agit, orationem ejus quis exaudiet (Eccli. XXXIV, 28,
30, 31)? Et iterum dicit, Qui redit a justitia ad peccatum,
Dominus praecipitat eum in gladium. Et sicut canis, cum revertitur
ad vomitum, odibilis fit; ita et stultus, cum revertitur ad peccatum
suum (Prov. XXVI, 11). Sed nunc quid dicamus, ausculta.
Saepe accidit, ut per poenitentiam quis multa et magna correxerit,
inter haec tamen bona quae per poenitentiam correxit et peccata
commiserit: et hoc est quod maxime desperationem inducit animo, quia
videtur hic destruxisse quod aedificaverat, et omnes illos labores
inaniter effudisse. Et haec est cogitatio, quae praecipue animae
pondus desperationis imponit. Sed illud rursus oportet cogitari, per
quod pessima et inimica vitae nostrae cogitatio ista repellatur: quia
illa bona quae egimus, et emendatio illa quae per poenitentiam quaesita
est, nisi fuisset, et velut contrarium pondus ponderi huic quod ex
peccato nobis introductum est, obstitisset; nihil fuerat quod in
profundum malorum nos decidere prohiberet. Nunc autem sicut fortis
quaedam lorica jaculum grave et amarum non permisit usque ad vitalia
viscerum penetrare, sed vim letalis teli maximam fregit. Certum est
enim, quia qui fert secum illuc plura opera bona, et plura opera
mala, in ipsis poenis habebit aliquid refrigerii: qui autem bonorum
operum nihil habet, malorum autem secum multam copiam refert; quid eum
maneat, non opus est dicere. Erit enim ibi sine dubio compensatio
bonorum malorumque, et velut in statera posita utraque pars. Quae
demerserit, illa sibi eorum quo momentum vergitur, operarium
vindicabit. Si ergo malorum multitudo superaverit, operarium suum
pertrahit ad gehennam: si vero majora fuerint opera bonorum, summa vi
obsistent, et repugnabunt malis, atque operatorem suum ad regionem
vivorum ex ipso etiam gehennae confinio revocabunt. Haec ergo,
fratres charissimi, si attentius voluerimus cogitare, remedia nobis in
die necessitatis acquiramus: ut cum dies judicii venerit, non cum
impiis, et peccatoribus puniamur, sed cum justis et Deum timentibus
ad aeterna praemia feliciter veniamus. Amen.
|
|
