|
Ad spirituale gaudium hodierna die, fratres dilectissimi, intendo vos
invitare. Quod quidem gaudium non operatur divitiarum copia, non
fallax mundi gloria, non prolis fecunditas, non corporis sanitas, sed
conscientiae puritas. O felix sanctae conscientiae jucunditas! O
felix conscientiae puritas, quae vermem interiorem excludis, quae a
carcere doloris liberas rationem, quae ab omni immunditia purgas
mentem! O mens sancta, paradisus deliciarum, variis bonorum operum
virgultis consita, variisque virtutum floribus purpurata, et suaviter
coelesti gratia irrigata! Haec est, fratres mei, paradisus, in qua
plantatur lignum coelestis sapientiae. Haec est thalamus Dei,
palatium Christi, habitaculum Spiritus sancti. Haec est thronus
Salomonis, lectus sponsi coelestis, in quo ipsa conscientia bona
optime delectatur, et requiescit cum sponso. O conscientia, in te et
tibi occurrit Rebecca cum Isaac veniente de agro. In te delectatur
Jacob cum Rachelis conjugio: in te Sunamitis Abisag regem David
jucundis fovet amplexibus. O conscientia sancta, in terra adhuc es,
et in coelis habitas! Gaude, o anima sancta, sancta conscientia
decorata; gaude in coelesti et aeterna gloria. In ea, fratres
charissimi, Magdalena illa ignifera, Christo pretiosa offert
unguenta. Ibi Maria optimam partem elegit, quae non auferetur ab
ea. Eia ergo, fratres mei; si ad hanc gloriam cupimus pervenire,
praedictam nostram conscientiam diligenter nunc discutiamus, et ibi
litteram luxuriae perlegamus, apicem superbiae necnon avaritiae et
invidiae perspiciamus; et deleamus ea per confessionem, per cordis
contritionem, per veram satisfactionem: et tunc merebimur per gratiam
adipisci gloriam illam, quam nec oculus vidit, nec auris audivit, nec
in cor hominis ascendit, quae Deus praeparavit diligentibus se. O
fratres mei et laetitia cordis mei, festinemus ingredi hanc sanctam
sanctorum. Tunc habebimus bonum, quod non perdemus; perfectum
bonum, quod non amittemus. Amare tamen debemus, si ad hanc gloriam
pervenire cupimus, tentationes, fames, tribulationesque singulas.
Nam sicut in fornace purgatur aurum, sicut lima purgat ferrum, sicut
flagellum separat a grano paleam; sic in fornace tribulationum
patientia exercetur, fortitudo roboratur, constantia solidatur, spes
ad coelestia invitatur. O spes sanctorum et turris fortitudinis
eorum, quae non confundis, sed te exspectantibus gratiam infundis;
non caecas, sed illuminas; non famelicas, sed reficis. O felix spes
coelestis, tu timorem saeculi expugnas, consolationes mundanas
exstirpas. Per te timor non augetur, per te falsa cupiditas non
somniatur, per te luxuria conquassatur, per te superbia humiliatur,
per te invidia non dominatur, per te cuncta vitia terminantur. O spes
coelestis curiae, in te regnat charitas, quae credit omnia quae ad
salutem pertinent, omnia sperat quae promissa sunt. O fratres mei,
quis hominum potest mentem servorum Dei infirmare, si apud Deum
coelestis curia pro eo allegat? In quo nocebunt ei tyrannorum
fulmina? fortunae praecipitia quid agent? O spes, tu cogitationes
dirigis, tu in charitate altitudinem ponis, ut in ea perseveremus
usque ad mortem, tu in charitate latitudinem extendis usque ad inimicum
. O spes coelestis gloriae, per te Patriarchae mala patienter
sustinuerunt, per te Prophetae cuncta mala portaverunt, per te
Apostoli ad mortem gaudenter perrexerunt, per te martyres afflicti
sunt, per te virgines combustae sunt, per te confessores vituperati
sunt, per te sacerdotes induti sunt, per te viduae castitatem
astringunt, per te maritatae lumbos praecingunt, per te pupilli et
orphani sperant ridere, per te pauperes sperant gaudere, per te
peregrini sperant ad terminum et finem laboris pervenire. O spes, tu
omnia portare facis dulciter et suaviter. Eia ergo, fratres mei,
hanc amate, hanc tenete, non tamen sine timore: quia qui sperat et
non timet, negligens est; qui autem timet et non sperat, depressus
est, et descendit in profundum quasi lapis. A quo descensu liberet
nos ille qui de coelo descendit, ut nobis vitam et ascensum donaret
ipse Deus noster. Amen.
|
|
