|
Cum jejunaveris, unge caput tuum, et faciem tuam lava, ne videaris
hominibus jejunans (Matth. VI, 17, 18). Jejunantis
officium est, in cinere et cilicio sedere, sordidas vestes non
tenere, carnem macerare, faciem attenuare, in pallore permanere, non
ipsam lavare, non ad mensam opulentam accedere, non convivia et festa
visitare, non capite inclinato incedere: sed eleemosynas dare,
castitatem servare, juste, sancte et pie vivere, Christi sanctam
resurrectionem exspectans glorietur. Haec autem omnia facite, non ut
videamini ab hominibus, sed tantum ab illo qui cuncta videt in
abscondito. Sed si contingeret, quod fumus jejuniorum spargeretur
inter homines, statim faciem tuam lava, ne videaris hominibus
jejunans. Tria enim, fratres, proponuntur nobis hodie; scilicet
jejunare, faciem lavare, et caput ungere. Haec tria sunt, in quibus
tota vita nostra consistere debet. Quae sunt ista, fratres, nisi
declinare a malo, et facere bonum, et totum quod habes Deo
contribuere! Ecce quidquid continet nostra christiana sancta religio.
Quid enim per jejunare, fratres, nisi a malo declinare; per faciem
lavare, bonum facere; per caput ungere, totum Deo tribuere? Sed
dicet quis, Brevis est haec expositio: sed et aquam vivam, ut
cupimus, non propinasti. Attendite ergo, fratres. Nam hostis
antiquus vestris primis parentibus primo in paradiso suasit ut Dominum
offenderent; secundo, ut faciem a Deo absconderent post meridiem;
tertio ut de ligno vetito comederent. Nam ibi dicitur, ut caput
pungeret; sed hic, ut caput ungeret: ibi abscondendo faciem
latitaret, sed hic lavaret; ibi ut comederet, sed hic ut jejunaret.
Credamus illi qui modo haec praecepit, sed non illi qui contraria
persuasit. Ait enim Pater: Hic est filius meus dilectus, ipsum
audite (Id. XVII, 5). Nam ait hodie, Cum jejunatis. Est
enim, fratres, quoddam jejunium commendabile, et quoddam damnabile:
damnabile, quod vident homines, quod fit propter homines;
commendabile, quod solum propter Deum fit. Sed aliqui jejunant ut
infirmi, aliqui ut fastiditi, aliqui ut avari, aliqui ut hypocritae.
Aegrotus jejunat, ut valeat; fastiditus, ut appetat; avarus, ut
parcat; hypocrita, ut appareat. Jejunium aegroti est sanitatis,
jejunium fastiditi est gulositatis, jejunium avari est parcitatis,
jejunium hypocritae est simultatis. Haec autem jejunia etsi non sunt
periculosa, ut aegroti; tamen sunt infructuosa. Jejunate ergo,
fratres, propter Deum: frangatis nucem, ut accipiatis nucleum:
projiciamus folia, ut inveniamus fructum: purgemus puteum, ut
hauriamus aquas de fontibus Salvatoris. Ait enim Salvator,
Sitientes venite ad aquas (Isai. LV, 1). Nam triplex est aqua
Salvatoris, fratres: aqua lacrymarum, quando flevit super Lazarum
et super civitatem; aqua quam posuit ad pelvim, quando discipulorum
pedes lavit; aqua quae de latere ejus emanavit. Primam oportet nos
habere, fratres, si recte jejunare cupimus. Est ergo prima aqua
contritionis, secunda confessionis, tertia satisfactionis. Prima
mentem sanat, secunda refrigerat, tertia fecundat. Ergo, fidelis,
si cupis recte jejunare, istas aquas recipe, et lava te, et
mundaberis a lepra. Nam nisi habueris has aquas, jejunium tuum
modicum valebit. Ideo vocati hodie ad nuptias magni Regis, fratres
dilectissimi, ornemus nos vestimentis, tubis et cymbalis bene
sonantibus. Laudemus ipsum patremfamilias, qui ad suas nuptias nos
vocare dignatus est. Quae sunt nuptiae hodie praeparatae, fratres,
nisi justi dies quos Deus consecrare dignatus est? Isti enim sunt
dies quos observare debemus, in quibus legem recipere merebimur. Isti
sunt dies medicinales, qui animae et corpori conferunt sanitatem.
Isti sunt dies nuptiales, in quibus vestimentis ornati esse debemus,
cymbala et tubas, organaque bene sonantia sonantes. Haec enim sunt
instrumenta quae in nuptiis quadragesimalibus sonare debemus. Nam
primo, vestire nos debemus virtutibus sanctis, exspoliatis vitiis.
Secundo, cymbalum percutiendo pectora per contritionem sonare
debemus. Tertio, ut praecones clamare debemus, sugentes ubera
vocando parvulos ut jejunare discant, senes ut jejunare doceant: quia
ecce nunc tempus acceptabile, ecce nunc dies gratiae et salutis, ecce
dies remissionis, ecce dies satisfactionis. Tu ergo, inique, qui
longo tempore dormisti, surge, memento unde cecideris, et age
poenitentiam dum tempus habes, dum sanus es, dum peccare potes; ut
non ex timore, sed ex amore videaris poenitere. Omnis enim, fratres
mei, qui per poenitentiam deleverit peccata sua, jam angelicae
felicitatis particeps est. Ipsa namque poenitentia est medicamentum
vulneris, spes salutis, per quam peccatores salvantur, per quam Deus
ad misericordiam inclinatur. Dum autem poenitentiam, fratres,
feceritis, fundite pro peccatis lacrymas cordis et corporis. Numquid
non lacrymando, fratres mei, Petrus a Christo respicitur? numquid
non Maria veniam meretur? numquid non Martha lacrymis sanatur?
numquid non Chananaea exauditur? Numquid non Lazarus ad vitam
revocatur? Lava ergo faciem tu qui hodie incipis jejunare, lacrymis
percute pectus, exalta vocem tuam confitendo, et annuntiando sacerdoti
peccata tua. Audite, fratres, quid David per confessionem
consecutus est. Quid ait, nisi, Peccavi Domino? Et Nathan
propheta ait, O David, transtulit Deus peccatum tuum a te (II
Reg. XII, 13). Cavete tamen, fratres, ne confessio sit
Saül, qui redargutus a Samuele superbiendo dixit, Peccavi. Qui
statim audire meruit, Transtulit Deus regnum tuum a te (I Reg,
XV, 24, 28). Sic et dixit Judas, Peccavi (Matth.
XXVII, 4), non dolendo, sed diffidendo. Sic et Cain,
Major est iniquitas mea, quam ut veniam merear (Gen. IV,
13). Ergo, fratres, cum jejunatis, facies vestras lavate
lacrymis, caput ungite Christum, qui caput cunctorum est. Ipsum
ergo ungite, scilicet oleo misericordiae, eleemosynas dando, et verba
contritionis clamando, Peccavimus, Domine, sed miserere. Et sic
uncti erimus a Christo oleo laetitiae. Sic unctum David legimus,
sic unctum Petrum et Mariam prospicimus, sic unctos volentes semper
spectavimus fratres. Sed quis dicet, Quomodo ungendus est Deus? O
peccator, vade primo ad Mariam peccatricem. Ipsa enim unxit pedes,
et postea caput, scilicet animam, et postea accedere potuit ad caput.
Nam si primo lacrymis Christi pedes non lavisset, ad caput Christi
accedere ungendo ausa non fuisset. Ergo necesse est primo ad pedes
lacrymas fundere, et postea ad Christi caput accedere. Scitote
tamen, fratres mei, quod nisi inimicis vestris corde peperceritis,
omnia quae agitis, sive jejunetis, sive eleemosynam detis, sive omnia
quae bona sunt agatis, omnia vana sunt, et servi inutiles estis, nisi
proximo peperceritis. Sed dicetis, Ego parcere inimico non possum:
ex quo ergo mihi bona non valent sine hoc, me affligere jejunando,
bona distribuendo, non amplius volo. Ego autem dico vobis,
Dimittite, ut dimittatur vobis. Nullum tamen malum impunitum, nec
aliquod bonum irremuneratum remanebit apud Deum, qui novit abscondita
cordis cunctorum.
|
|
