|
1. Joannis Baptistae caedes qua occasione facta. Cum sanctum
Evangelium legeretur, crudele spectaculum ante oculos nostros
constitutum est, caput sancti Joannis in disco, feralis missus
crudelitatis, propter odium veritatis. Puella saltat, et saevit
mater: et inter delicias et lascivias convivantium temere juratur, et
impie quod juratur, impletur. Factum est Joanni quod ipse
praedixerat. De Domino enim Jesu Christo dixerat, Illum oportet
crescere, me autem minui (Joan. III, 30). Iste minutus est
in capite, ille crevit in cruce. Odium peperit veritas. Non potuit
aequo animo tolerari, quod homo Dei sanctus monebat: qui utique
salutem eorum quaerebat, quos sic monebat. Responderunt illi mala pro
bonis. Quid enim ille diceret, nisi quo plenus erat? Et quid illi
responderent, nisi quo pleni erant? Ille triticum seminavit, sed
spinas invenit. Dicebat regi, Non licet tibi habere uxorem fratris
tui (Marc. VI, 17-28). Vincebat enim regem libido:
tenebat apud se prohibitam uxorem fratris sui. Sed eum tamen sic
libebat, ut non saeviret. Honorabat eum a quo verum audiebat. Sed
mulier detestabilis odium concipiebat, quod aliquando dato tempore
pareret. Quando parturiebat, peperit filiam, filiam saltantem. Et
rex ille qui sanctum virum habebat Joannem, qui eum propter Dominum
timebat, etsi ei non obediebat, posteaquam ab illo petitum est caput
Joannis in disco, contristatus est. Sed propter jurationem et
propter conrecumbentes, misit spiculatorem, et implevit quod juravit.
2. Juratio omnis prohibita propter periculum falsae jurationis.
Admonet nos locus iste, charissimi, ut propter vitam et mores vestros
aliquid vobis de juramento tractemus. Falsa juratio non est leve
peccatum: imo tam magnum peccatum est, falsum jurare, ut propter
reatum falsae jurationis Dominus prohibuerit omnem jurationem. Ait
enim: Dictum est, Non perjurabis, reddes autem Domino jusjurandum
tuum: ego autem dico vobis, non jurare omnino, neque per coelum,
quia thronus Dei est; neque per terram, quia scabellum pedum ejus
est; neque aliud quodcumque juramentum; neque per caput tuum
juraveris; quia non potes facere capillum album aut nigrum. Sit autem
in ore vestro, Est, est; Non, non. Si quid amplius est, a malo
est (Matth. V, 35-37).
3. Juratio a Deo adhibita. Invenimus autem in Scripturis sanctis
Dominum jurasse, quando ei usque ad immolationem dilecti filii
obedivit Abraham. Locutus est ei angelus de coelo dicens: Per
memetipsum juro, dicit Dominus, quia obaudisti vocem meam, et non
pepercisti filio tuo dilecto propter me, benedicens benedicam te, et
implebo semen tuum, sicut stellas coeli, et sicut arenam maris; et
benedicentur in semine tuo omnes gentes (Gen. XXII,
16-18). Quod videtis totum orbem terrarum Christianos implere,
exhibet verax juratio Dei. Itemque in Psalmis de Domino Jesu
Christo prophetatum est, Juravit Dominus, et non poenitebit eum:
Tu es sacerdos in aeternum secundum ordinem Melchisedech (Psal.
CIX, 4). Qui noverunt Scripturas, sciunt quid protulerit
Melchisedech sacerdos Dei excelsi, quando benedixit Abraham (Gen.
XIV, 18-20). Non oportet ut hoc memoremus, propter
catechumenos. Fideles tamen agnoscunt, quemadmodum ante prophetatum
sit, quod modo videmus impleri. Et unde hoc? Quia juravit
Dominus. Et juravit Dominus, et non poenitebit eum: non quomodo
Herodem poenituit quia juraverat.
4. Nobis tamen merito prohibita. Cum ergo Dominus juraverit,
quare Dominus Christus suos jurare prohibuit? Dico quare. Non est
peccatum, verum jurare. Sed quia grande peccatum est falsum jurare,
longe est a peccato falsum jurandi qui omnino non jurat: propinquat
falsae jurationi, qui vel verum jurat. Dominus ergo, qui prohibuit
jurare, supra ripam te noluit ambulare, ne pes tuus in angusto
labatur, et cadas. Sed Dominus juravit, inquit. Securus jurat qui
mentiri nescit. Non te moveat quia Dominus juravit; quia forte non
debet jurare nisi Deus. Tu enim quando juras, quid facis? Testem
Deum adhibes. Tu illum, ipse se ipsum. Sed tu homo, quia in
multis falleris, plerumque adhibes testem veritatem ad tuam
falsitatem. Aliquando et nolens homo perjurat, cum verum putat esse
quod jurat. Non est quidem tantum peccatum, quantum ejus qui scit
falsum esse, et tamen jurat. Quanto melior, et a peccato isto gravi
omnino longe fit, qui audit Dominum Christum, et non jurat?
5. Consuetudo jurandi ab Augustino victa. Scio grave esse
consuetudini vestrae: sed et grave fuit consuetudini nostrae. Timendo
Deum abstulimus jurationem de ore nostro. Ecce vobiscum vivimus:
quis nos aliquando audivit jurantes? Numquid non consueveram quotidie
jurare? At ubi legi, et timui, luctatus sum contra consuetudinem
meam, in ipsa luctatione invocavi Dominum adjutorem. Praestitit mihi
Dominus adjutorium non jurandi. Nihil mihi facilius est, quam non
jurare. Hoc ideo admonui Charitatem vestram, ne dicatis, Quis
potest? O si Deus timeatur! o si perjuri expavescant! lingua
frenatur, veritas tenetur, juratio tollitur.
|
|
