|
12. Similitudo docens pietatis esse, cum haereticis obstinatis non
parcitur, ne pereant. Fratres, hanc etiam considerate comparationem
et similitudinem: una enim res multas similitudines habere potest. Ea
conditione nascuntur homines, ut velit sibi omnis homo a filiis suis
succedi; et nemo est qui non hunc ordinem in domo sua vel optet vel
speret, ut generatores filiorum cedant, et generati succedant. Tamen
si pater senex aegrotet: non dico, si filius, cui adsit pater, quem
quaerit haeredem, quem cupit successorem, quem propterea genuit, ut
illo mortuo ipse vivat; non hoc dico: si pater aegrotet senex,
iturus, jam vicinus morti, jam naturae ordinem petens, jam ultra quod
speret non habens; tamen si aegrotet, et adsit illi pie filius ejus,
et videat eum medicus lethali et noxio somno premi, patiens est in
senem moriturum propter ipsos paucos dies quibus hic potest vivere;
stat filius, et adest patri sollicitus: et cum audierit medicum
dicentem, Iste homo lethargicus potest esse, et inde mori, si
permittatur dormire; si vultis eum vivere, non dormiat: illum somnus
ille noxius premit, qui et noxius est, et dulcis est. Filius autem
ejus admonitus a medico, stat sollicitus, patri molestus, pulsat; et
si pulsatio ejus vincitur, vellicat; et si vellicatio nihil agit,
pungit. Certe molestus est patri: et esset impius, nisi molestus
esset. At ille quem delectat mori, molestum sibi filium tristi
aspectu et voce reverberat: Quiesce mihi; quid mihi molestus es?
Sed medicus ait quia si dormieris, morieris. Et ille: Dimitte me;
mori volo. Senex dicit, Mori volo: et puer impius est, si non
dicat, Ego nolo. Et illa vita utique temporalis est, nec ille in ea
perpetuus erit, cui filius est molestus ut excitet; nec ille qui
abeunti patri et decedenti succedit. Ambo per eam transeunt, ambo per
illam temporaliter transvolvant: et tamen impii sunt, nisi ad ipsam
sibi temporalem, etiam cum invicem molesti sunt consulant. Ergone
video fratrem meum somno noxiae consuetudinis premi, et non excito,
dum timeo molestus esse dormienti atque pereunti? Absit a me ut hoc
facerem, nec si illo vivo nostra angustaretur haereditas. Nunc vero
cum illud quod accepturi sumus dividi non possit, cum, possessore
multiplicato angustari non possit; non eum erigam vel molestus ut
vigilet, et carens somno vetustissimi erroris mecum in haereditate
gaudeat unitatis? Prorsus faciam; si vigilo, faciam: si non facio,
et ego dormio.
|
|
