|
2. Jejunium hominum est medium locum tenentium carnales inter et
Angelos. Ergo, charissimi, quia est terrenus cibus, quo carnis
infirmitas pascitur; est autem et coelestis cibus, quo pietas mentis
impletur; et habet cibus iste terrenus vitam suam, habet et ille
suam: hujus cibi vita hominum est, illius cibi vita Angelorum est.
Fideles homines, discreti jam corde a turba infidelium, suspensi in
Deum, quibus dicitur, Sursum cor, aliam spem gerentes, et scientes
se peregrinari in hoc mundo, medium quemdam locum tenent: nec illis
comparandi sunt qui nihil aliud putant bonum, quam deliciis terrenis
perfrui, nec illis adhuc supernis habitatoribus coeli, quibus solae
deliciae sunt panis ipse a quo creati sunt. Illi homines proni ad
terram, pastum atque laetitiam de sola carne requirentes, pecoribus
comparantur: longe ab Angelis distant et conditione et moribus;
conditione, quia mortales sunt; moribus, quia luxuriosi. Inter
illum populum coeli et populum terrae, medius quodam modo pendebat
Apostolus: illuc ibat, hinc se attollebat. Nec cum illis tamen erat
adhuc; nam diceret, Jam perfectus sum: nec cum istis erat, pigris,
torpidis, marcidis, somnolentis, nihil aliud esse putantibus, nisi
quod vident, et quod transit, et quod nati sunt, et quod morituri
sunt; nam si cum eis esset, non diceret, Sequor ad palmam supernae
vocationis. Gubernare itaque debemus nostra jejunia. Non est hoc,
ut dixi, officium angelicum; nec tamen et illorum hominum officium est
qui ventri serviunt: medietatis nostrae res est, qua vivimus secreti
ab infidelibus, conjungi Angelis inhiantes. Nondum pervenimus, sed
jam imus: nondum ibi laetamur, sed jam hic suspiramus. Quid ergo
nobis prodest abstinere aliquantum a pastu et laetitia carnali? Caro
in terram cogit; mens sursum tendit: rapitur amore, sed tardatur
pondere. De hac re Scriptura ita loquitur: Corpus enim quod
corrumpitur, aggravat animam, et deprimit terrena inhabitatio sensum
multa cogitantem (Sap. IX, 15). Si ergo caro in terram
vergens onus est animae, et sarcina praegravans praevolantem; quantum
quisque delectatur superiore vita sua, tantum deponit de terrena
sarcina sua. Ecce quod agimus jejunantes.
|
|
