|
1. Danielis exemplo confitentis peccata sua, redarguit eos qui de
Urbis excidio murmurant contra Deum. Noe, Daniel et Job, quos
significent. Intueamur primam lectionem sancti Danielis prophetae,
ubi eum audivimus orantem, et mirati sumus, non solum peccata populi
sui, sed et sua propria confitentem. Nam post ipsam orationem, cujus
quidem verba indicabant eum non solum deprecatorem, sed etiam
confessorem; post ipsam ergo orationem, Cum orarem, inquit, et
confiterer peccata mea et peccata populi mei Domino Deo meo (Dan.
IX, 20). Quis ergo est qui se sine peccato esse profiteatur,
cum Daniel peccata propria confitetur? Nam superbo cuidam dictum est
per Ezechielem prophetam: Numquid tu sapientior quam Daniel
(Ezech. XXVIII, 3)? In tribus item quibusdam sanctis
viris, per quos tria genera hominum significat Deus quae liberaturus
est, quando magna tribulatio superventura est generi humano, etiam
hunc Danielem posuit: et dixit quod nemo inde liberabitur, nisi
Noe, Daniel et Job (Id. XIV, 14). Et quidem manifestum
est quod in his tribus nominibus tria quaedam, ut dixi, genera hominum
significat Deus. Jam enim tres illi viri dormierunt, et apud Deum
sunt spiritus eorum, et corpora eorum in terra fluxerunt: exspectant
resurrectionem et ad dexteram collocationem, nec aliquam in hoc mundo
tribulationem timent, unde se cupiant liberari. Quomodo ergo de illa
tribulatione liberabuntur Noe, Daniel et Job? Quando dicebat ista
Ezechiel, solus forsitan Daniel in corpore fuit. Nam Noe et Job
jam olim dormierant, et somno mortis patribus appositi fuerant.
Quomodo ergo poterant de imminente tribulatione liberari, jam olim de
carne liberati? Sed in Noe significantur boni praepositi, qui regunt
et gubernant Ecclesiam, quomodo Noe in diluvio gubernavit arcam. In
Daniele significantur omnes sancti continentes: in Job omnes
conjugati juste et bene viventes. Haec enim tria genera hominum de
illa tribulatione liberat Deus. Tamen quantum sit commendatus
Daniel, ex hoc apparet, quod unus ex illis tribus meruit nominari:
et tamen confitetur peccata sua. Daniele ergo confitente peccata sua,
cujus superbia non contremiscat, cujus inflatio non residat, cujus
tumor et elatio non cohibeatur? Quis glorietur castum se habere cor,
aut quis glorietur mundum se esse a peccato (Prov. XX, 9)?
|
|
