|
1. Sacramenta celebrata circa catechumenos. Crucis signum. Examen
et scrutinium. Arma contra diabolum, Symbolum et Crux. Professio
catechumenorum, renuntiare se diabolo et pompis ejus. Arma diaboli,
voluptas et timor. Arma nostra spiritualia, timor Dei castus et
fides orationis. Sacramentorum rationem, sive transactae noctis,
sive praesentis sancti Symboli exponendam suscepimus Sanctitati
vestrae, donante illo qui dat omnibus affluenter, et non improperat
(Jacobi I, 5). Dives est enim in omnibus qui invocant illum
(Rom. X, 12). Ipse quippe potest adjuvare intentionem
nostram, acceptabilem pro nobis faciens orationem vestram. Accipite
itaque vos qui fide desideratis verbum Dei, tanquam competentem
cibum, ex quo vobis Dominus operetur incrementum. Nondum quidem
adhuc per sacrum Baptismum renati estis, sed per crucis signum in
utero sanctae matris Ecclesiae jam concepti estis. Agat itaque haec
mater congruis alimentis prius pascere quos portat, ut post partum
laetetur se tales suscepisse quos spiritualiter nutriat. Quid est,
dilectissimi, quod in vobis celebratum est? Quid est quod hac nocte
circa vos actum est, quod praeteritis noctibus actum non est; ut ex
locis secretis singuli produceremini in conspectu totius Ecclesiae,
ibique cervice humiliata quae male fuerat antea exaltata, in humilitate
pedum cilicio substrato in vobis celebraretur examen, atque ex vobis
exstirparetur diabolus superbus, dum super vos invocatus est humilis
altissimus Christus? Omnes itaque humiles eratis, humiliterque
petebatis, orando, psallendo atque dicendo, Proba me, Domine, et
scito cor meum (Psal. CXXXVIII, 23). Probavit,
examinavit, corda servorum suorum suo timore tetigit; diabolum sua
virtute fugavit, atque ab ejus dominio suam familiam liberavit. Non
aliter hic actus est pauper, aliter dives, aliter dominus, aliter
servus: quia unus est omnibus introitus ad vitam (Sap. VII,
6); et si sic ad hanc fragilem atque caducam, quanto magis ad illam
immortalem atque sempiternam?
2. Purgata itaque familia Redemptoris, posteaquam cantavit canticum
salutis, accepit Symboli remedium contra serpentis venenum: ut si
quando voluerit adversarius diabolus denuo insidiari, noverit redemptus
cum Symboli sacramento et crucis vexillo ei debere occurri; ut talibus
armis indutus facile vincat christianus, de cujus oppressione male
antea triumphaverat nequissimus diabolus. Ex qua re nobis factus est
adversarius diabolus, nisi ex hac, quia videt liberos quos tenebat
ante captivos, quia videt sanos quos suis jaculis prostraverat
vulneratos, quia videt vestiri denuo immortalitate quos nudaverat
propinando iniquitatem; quia muscipulae ejus comminutae sunt, et nos
eruti sumus: adjutorium nostrum in nomine Domini (Psal.
CXXIII, 7, 8)? Si adjutorium nostrum in nomine ejus est;
renuntiemus diabolo, pompis et angelis ejus. Hoc audistis, hoc et
vos professi estis, renuntiare vos diabolo, pompis et angelis ejus.
Videte, dilectissimi, quia hanc professionem vestram in curiam
profertis angelicam: nomina profitentium in libro excipiuntur vitae,
non a quolibet homine, sed a superiore coelitus potestate. Optimi jam
tirones Dei, fortes milites Christi, dum arma sacramentorum
suscipitis, pugnam adversus diabolum indicitis: dum ejus operibus
renuntiatis, vehementius in vos ejus furias provocatis. Sed non
metuat miles Christi: induemini enim ipsum Christum, ut per eum
velociter superetis adversarium diabolum. Quibus armis pugnat et
ille? Illecebrosis et subdolis. Duo sunt genera armorum ejus valde
fortia, contra quae vigilanter ac fortiter stare debet omnis miles
Christi, qui triumphare cupit et superare virtutem diaboli. Quae
sunt ista duo genera armorum? Voluptas et timor. Alios enim
voluptate capit, alios timore frangit. Confirmetur et nostra acies,
proferantur arma spiritualia. Contra timorem diaboli adsit timor
Domini castus, permanens in saeculum saeculi (Psal. XVIII,
10). Contra voluptatem turpissimae delectationis, non desit fides
orationis. Et quid metuat christianus, quando admonetur sic orare,
sic praesumere, sic fidere, ut dicat: Dominus mihi adjutor est, et
ego despiciam inimicos meos (Psal. CXVII, 7). Plures tamen
noveritis, dilectissimi, capere adversarium per voluptatem, quam per
timorem. Nam quare quotidie muscipulam spectaculorum, insaniam
studiorum ac turpium voluptatum proponit, nisi ut his delectationibus
capiat quos amiserat, ac laetetur denuo se invenisse quos perdiderat?
|
|
