|
22. De carnis resurrectione. In carnis resurrectionem.
Resurrecturam esse omnem carnem, rationalem scilicet creaturam,
fideliter teneamus. Haec est summa fidei nostrae, quae separat ab
infidelibus. Neque enim de pecudibus vel caeteris animantibus, quibus
non est attributa imago Creatoris, fas est nobis disputare. Ista
enim omnia ad usus nostros creata esse cognoscimus. Legat quis quid
Deus dixit homini, quando eum formavit atque benedixit, et inveniet
ita scriptum in libro Geneseos: Fecit Deus hominem, ad imaginem
suam fecit illum; masculum et feminam fecit eos, et benedixit eis
dicens: Crescite et multiplicamini, et replete terram, et dominamini
ejus; et habete potestatem piscium maris, pecorum terrae, volatilium
coeli (Gen. I, 27, 28). Ista ergo omnia propter usus
nostrae infirmitatis, ut dixi, creata sunt. Sed quemadmodum non
nobiscum resurgit nostra corruptio, neque infirmitas; ita nec ea quae
sunt necessaria nunc nostrae infirmitati. Qualia futura sint nostra
corpora, Paulus dicit apostolus: Seminatur, inquit, in
corruptione, resurget in incorruptione; seminatur in infirmitate,
surget in virtute; seminatur in contumelia, surget in gloria;
seminatur corpus animale, surget corpus spirituale (I Cor. XV,
42 44). Incorruptio haec, virtus, et gloria, et spiritus
vivificans, faciet nos, sicut ipse Dominus promittere dignatus est,
aequales Angelis Dei (Matth. XXII, 30); ut vivamus cum
ipsis in aeterna vita, in una immortalitate ac sempiterna patria. In
qua patria vita nostra aeterna ipse Christus erit: Ipse enim est
verus Deus et vita aeterna (I Joan. V, 20).
|
|
