|
12. Vitae aeternae felicitas verbis explicari non potest.
Ecclesiae Dei inhaerendum. In vita aeterna. Bonum omne illud,
quod resuscitabimur, quod a peccatis liberabimur, sempiternum erit,
et ideo bonum sempiternum erit, quia in aeterna vita manebit. Quod
sit autem illud bonum quod promittit Deus sanctis suis, quis explicet
verbis suis? Facilius tamen possumus dicere in illa vita aeterna quid
ibi non sit, quam quid ibi sit. Non est ibi mors, non est ibi
luctus, non est ibi lassitudo, non est infirmitas, non est fames;
nulla sitis, nullus aestus, nulla corruptio, nulla indigentia, nulla
moestitia, nulla tristitia. Ecce diximus quid ibi non sit: quid
autem ibi sit vultis nosse? Hoc est, Nec oculus vidit, nec auris
audivit, nec in cor hominis ascendit, quae praeparavit Deus
diligentibus se (I Cor. II, 9). Si in cor hominis non
ascendit, cor hominis illuc ascendat. Mundetur cor ab omni
immunditia, ut possit portare Deum, qui est vera sempiternaque
justitia. Manet enim Deus in corde credentis, et se diligentis: et
manet homo in Deo, id est, in aeterna vita, quod est praemium Deum
amantis.
13. Nec amare, nec diligere quis potest, qui in Ecclesia ejus non
est; quoniam omnis qui praeter illam est, nec cum Deo est, qui vita
aeterna est. Ideo sacramenti hujus conclusio per Ecclesiam
terminatur, quia ipsa est mater fecunda, integra et casta, ubique
diffusa, quae filios Deo spiritualiter parit, quae parvulos lacte
verborum ejus spiritualiter nutrit, quae pueros sapientiam docet, quae
adolescentes a luxuria atque impudicitia sua sancta castitate custodit,
quae juvenes robore virtutis contra diabolum armat, quae senes
prudentiam docet, quae seniores aetate provectos venerabiles facit.
Per hanc juvenes et virgines, seniores cum junioribus, aetas omnis et
uterque sexus laudant nomen Domini (Psal. CXLVIII, 12).
Haec errantes filios revocat, mortuos graviter dolet, secum
perseverantes indeficienter pascit. Hanc, dilectissimi, amemus
omnes: tali matri sic amanti, sic prospicienti, sic consulenti
inseparabiliter inhaereamus; ut simul cum illa et per illam Deo Patri
perpetuo conjungi mereamur.
|
|
