|
8. Adventus Christi ad judicium qualis. Inde enim venturus est
judicare vivos et mortuos. Adventum ejus liber indicat Actuum
Apostolorum. Postea enim quam a mortuis resurrexit, conversatus est
cum discipulis suis quadraginta diebus et quadraginta noctibus, intrans
et exiens, manducans et bibens, non quod haberet infirmitatem, sed ut
doceret veritatem. Quadragesimo die, ipsis videntibus et quodam modo
in coelum oculis deducentibus, astiterunt illis duo viri in veste
alba, qui dixerunt eis: Viri Galilaei, quid statis intuentes in
coelum? Iste Jesus qui assumptus est in coelum a vobis, sic veniet
quemadmodum vidistis eum euntem in coelum (Act. I, 3-11).
Veniet ergo, fratres mei, veniet: ille qui prius venit occultus,
veniet in potestate manifestus; ille qui judicatus est, veniet
judicaturus; ille qui stetit ante hominem, judicaturus est omnem
hominem. Deus manifestus veniet. Quid est, Deus manifestus
veniet? Non sicut prius, homo humilis; sed sicut Deus homo,
majestate sublimis. Et judicabit (Psal. XLIX, 3). Quomodo
judicabit? Non enim ut judex terrenus quaesiturus est testes ut te
convincat, aut veritatem per tormenta requisiturus ut confessum
puniat; cum judex sedeat ipsa justitia, et testis sibi sit ipsa mala
conscientia. Ille judex, dilectissimi, nec gratia praevenitur, nec
misericordia jam flectitur; nec pecunia corrumpitur, nec satisfactione
mitigatur. Hic, hic, dum tempus est, quidquid potest anima agat pro
se, ubi locus est misericordiae: nam ibi quid pro se agat non
habebit, quia justitiae solius locus erit. Hic agat anima
poenitentiam, ut ille possit mutare sententiam: hic det panem, ut
accipiat postmodum salutem; hic faciat misericordiam, ut ibi inveniat
indulgentiam.
|
|
