|
11. De resurrectione carnis. Carnis resurrectionem. Magna fides
est necessaria, quoniam magnum praemium promittitur. Nec attendatis
quid nunc fit, sed quid tunc fit : quod enim nunc fit, multos movet.
Quem enim non movet, cum videt tantam speciem, tantam
pulchritudinem, tantumque decorem, hominem formatum resolvi in
pulveres, ossa dispergi, terram terrae mandari? Non te ista,
christiane, deterreant. Seminatus est homo, non perditus. Anima
quidem discedente habitaculum ejus solvitur: non est enim praesto illa
domina, quae curam gerat luteae domus, atque ejus restauret ruinas.
Vadit enim, ut magno praemio regnum comparet sempiternum. Quid ergo
metuis, o anima? Christo Domino dicata es; atque ipso donante bene
vivis, et ad regnum Dei pervenire contendis. Utquid formidas
vehiculum mortis? Proficisceris quidem, et injuriam patietur ad
tempus caro tua: reverteris cum summo Rege regnans, et talis tibi
reddetur quae nequeat corrumpi, et tecum maneat sempiterna. Si ad hoc
pergis ut melior efficiaris, non credis quoniam meliori et in regno
coelorum quodam modo administranti melius tibi praeparabitur hospitium?
Si haec terrena, lutea, fragilis, tantam tibi exhibuit
pulchritudinem; restaurata et coelestis effecta qualem tibi exhibebit
decorem? Si hanc tantum diligis, quae paululum manet et transit in
tempore; illam quantum amabis, quae decore suo nunquam carebit,
quoniam in aeternum vita manebit?
|
|
