|
De visione Dei. Moyses quomodo videbat Deum. Si nemo hominum
vidit, quomodo locutus est cum Moyse os ad os, sicut quis loquitur ad
amicum suum? Irruit quaestio non parva. Ait enim Dominus: Non
quomodo cum aliis per aenigmata, ita loquar ad Moysen famulum meum;
sed os ad os loquar illi. Et subjunxit Scriptura quae supra diximus:
Quoniam loquebatur Moyses cum Deo os ad os, sicut quis loquitur ad
amicum suum. Si os ad os loquebatur cum eo, et videbat eum, quomodo
verum est illud apostolicum, quod Deum nemo vidit unquam, nec videre
potest? Si autem videbat eum Moyses, quid est quod idem ipse post
paululum pro magno petit, et dicit, Si inveni gratiam ante te,
ostende mihi faciem tuam; et Dominus illi, Facies quidem mea non
videbitur tibi: non enim videbit quis faciem meam et vivet? Ubi est
illud quod videbat? Et si videbat, cur desiderabat videre quod
videbat? At quomodo illi negabatur id quod jam demonstrabatur?
Exercet ingenium quaerentis. Videbat Moyses Deum non oculis
corporeis, sed oculis mentis. Et quia lux illa perpetua, quae Deus
est, plus eum quam caeteros illustraverat, ideo dictum est, Os ad os
loquebatur illi: ac si diceretur, Plus omnibus manifestatus est
illi. In eo autem quod dictum est, Non enim quis poterit videre
faciem meam et vivere; ostensum est neminem his oculis corporeis Deum
posse videre. Quid autem concessum sit fidelissimo famulo Dei
Moysi, ne tam magnum ejus desiderium in omnibus frustraretur, debet
nosse Charitas vestra. Dictum est illi a Domino, sicut eadem
Scriptura narrat: Vade, ascende super petram in Horeb, et sta
ibi; et transiet claritas mea ante te, et posteriora mea videbis:
facies autem mea non videbitur tibi (Num. XII, 8, et Exod.
XXXIII, 13-23). Ne forte subrepat perversus intellectus,
aut haereticus sensus, et putet quis Deum esse corporeum, vigilet pia
fides et catholica doctrina. Mysticis enim figuris loquitur divina
Scriptura, servans rebus tempora, quibus recognitis manifesta
exerceat veritate: quoniam nec hoc vacat a mysterio, quod in monte
Horeb super petram jussus est ascendere Moyses, et stare. Ipsa est
illa petra, quae percussa produxit aquas populo sitienti (Exod.
XVII, 6): de qua dicit sanctus David, Disrupit petram, et
fluxerunt aquae (Psal. LXXVII, 20). Apostolus autem
exponens hoc ait: Patres nostri escam spiritualem manducaverunt, et
eumdem potum spiritualem biberunt. Bibebant enim de spirituali
consequente eos petra: petra autem erat Christus (I Cor. X, 4
et 5) Ipsa sunt illa posteriora Dei, Christus Dei. Hoc vidit
Moyses prophetando, quod Paulus exponit dicendo: Cum venit,
inquit, plenitudo temporis, misit Deus Filium suum factum ex muliere
(Galat. IV, 4). Mulierem hic ponit, consuetudinem servans
locutionis hebraeae, quae omnes feminas mulieres appellat. Nam
scriptum est, Servate mulieres quae nondum cognoverunt virum (Num.
XXXI, 18): et de ipsa Eva dictum est, Formavit eam in
mulierem (Gen. II, 22); antequam illam viro conjungeret, eam
mulierem appellavit.
|
|
