|
5. Passio. Crucifixi. Ex hoc omni libertate assumpta, fiduciam
sui anima capiat christiana. Non enim erubescere debet in crucifixum
se credidisse Christum. Crux illa fidelibus non est opprobium, sed
triumphus. Crux illa vexillum nostrum est contra adversarium nostrum
diabolum: pugnavit enim Rex noster pro nobis contra adversarium
nostrum. Adversarius diabolus noster mortem minando terrebat, sed
Christus aeternam vitam promittebat. Adversarius diabolus carnem
perempturum se esse dicebat: Rex autem noster ut doceret quomodo ejus
exercitus vinceret, in se demonstravit mortem corporis non esse
timendam, dum prior ipse pro omnibus dignatus est mori, ne ejus
exercitus a diabolo in anima posset occidi. Hoc agebat in illo praelio
diabolus, si sibi consentiretur: animas perdere cupiebat, et salutem
corporibus promittebat. Christus mori docebat ad tempus, et animam et
corpus vivere in aeternum. Ille dicebat, Si mihi consenseritis,
dabo vobis vitam istam temporalem; Christus dicebat, Si a me non
discesseritis, nec temporalem perditis, et aeternalem accipietis.
Diabolus dicebat, Nolite perdere istam lucem; Christus dicebat,
Ego qui feci et istam, dabo meliorem. Quod ille promittit, ait
Christus noster, in potestate dare non habet, et haec lux mea est,
et haec vita a me creata est: sed illa propter quam docendam veni,
multo excellentior et melior est. Transite a bono ad melius, ne
diabolo consentiendo remaneatis in pejus. In hoc tam magno certamine
dum diabolus captivat, Christus liberat; diabolus decipit, Christus
redimit; diabolus occidit, Christus restituit. Inter haec omnia
ipsum nostrum Regem adversarius diabolus existimavit carne perimendum,
tanquam capite prostrato caetera sibi membra facilius subjugaret:
falsusque in hoc quod videbat, Deum latere in carne minime cogitabat:
inscius tanti sacramenti, quod ille Mediator esset, et ita temperaret
Deum in homine, ut hominem conjungeret Deo; occidit quasi potentem
hominem defendentem homines, et sensit Deum liberantem omnes quos
creaverat homines. Denique in ipsa passione videte spectaculum tanti
certaminis. Armatur Judas ut pretio vendat magistrum, et qui erat in
numero discipulorum, fit particeps consilii Judaeorum, dat osculum
falsum, in quo erat nequitiae signum: fingit pacem plenus malitia in
corde. Excitantur Judaei, veniunt cum facibus, laternis et armis:
quaerunt multi unum, et veniunt filii tenebrarum, ferentes in manibus
lucem, per quam illam veram aliis demonstrarent, quam ipsi caecati
corde non poterant retinere. Dominus autem Jesus sciens omnia quae
ventura erant super se (non enim aliquid ignorabat qui ad hoc
venerat), egressus est ad eos, et ait illis: Quem quaeritis? At
illi: Jesum Nazarenum. Ait illis: Ego sum. Quando autem illis
dixit, Ego sum, abierunt retro, et ceciderunt in terram (Joan.
XVIII, 4-6). Ecce radius verae lucis latens adhuc sub nube
carnis, respexit tenebras, et prostravit ad terram. Quomodo tunc
Judaei audebunt illam respicere claritatem, quando istam infirmitatem
tolerare minime potuerunt? Sed ut impleret propter quod venerat,
exsurgunt rursus tenebrae: dat eis potestatem, capiunt tenebrae
lucem, non sequendam, sed occidendam; permittit se lux ab eis
teneri, duci, suspendi, occidi, ut exspoliatus nube carnis,
fulgorem redderet majestatis. Quae tandem acta sunt in illo
certamine? Quam fortiores sibi esse videbantur ministri diaboli, dum
fremerent dentibus, dum irriderent, dum caput agitarent, dum spineam
coronam imponerent, dum vestimenta ejus conscinderent, dum viderent
pendentem illum quem viderant miracula facientem, dum fel et acetum
darent, dum lancea perfoderent? Qualis vox veluti victoriae eorum
fuit dicentium, Si Filius Dei est, descendat de cruce (Matth.
XXVII, 40)? Sed hoc ille per eos clamabat, qui patientiam
Christo auferre cupiebat, ut excitatus insultationibus Judaeorum,
demonstraret potentiam, sed perderet patientiam. Ille autem Rex
fortis, et singulare consilium per quod nascitur et regitur omne sanum
consilium, utramque aciem respiciebat, utramque aciem servabat, et
patientiae, et potentiae: et quod servavit, exhibuit. Nam et
patientiam servavit, quia de cruce non descendit; et potentiam
demonstravit, cum de sepulcro surrexit. Dum in cruce pependit, falsa
victoria Judaeorum: dum de sepulcro surrexit, vera confusio
Judaeorum, et sempiterna victoria Christianorum. Dum in cruce
pependit, moesti, contristati, dispersique discipuli: dum de
sepulcro surrexit, gaudentes, una in domo sunt congregati. Dum in
cruce pependit, diffidentia discipulorum: dum de sepulcro surrexit,
congregatio Gentium. Dum in cruce pependit, timore negavit Petrus:
dum de sepulcro surrexit, amore totus credit mundus. Non solum tunc
actum est hoc certamen, sed nunc agitur: pugnatur, laborant membra
Christi urgente adversario, resistitur illi; quoniam caput nostrum
jam sedet in coelo. Ad hoc ille pugnare voluit, ut te doceret quomodo
vinceres. Sed si vires tuae parvae sunt, ipsum invoca salvatorem,
ipsum invoca adjutorem. Cum te perspexerit fideliter invocantem, qui
pro te pependit in ligno, et hic victoriam, et coronam victoriae
praeparabit in coelo.
|
|
