|
1. Poenitentiam amplectendam esse, cum Deus propter peccata
flagellat. Flagello Dei omnes merito conteri. Admonet Dominus
Deus noster, non nos debere negligere nostra peccata, quando talem
demonstrat iram suam. Ipse quippe juste punit nocentem, quia nullum
invenit poenitentem. Quoties, dilectissimi, intonuerunt atque
intonant tubae divinae: Agite poenitentiam; appropinquavit enim ad
vos regnum coelorum (Matth. IV, 17)? Et clausis auribus
cordis, magis operamur mala, et petimus ut veniant bona. Sed talium
judicium justum dicit esse Apostolus. In eo enim ipso quod talia
sapiunt qui tales sunt, ex malis operibus posse se bona suscipere,
obdurati sunt, poenitentiae locum non requirunt. Merito juste
judicati, qui a semetipsis inveniuntur esse damnati. Licet non omnes
tangat hic noster sermo, omnes tamen astringit sermo divinus, dicens:
Omnes declinaverunt, simul inutiles facti sunt; non est qui faciat
bonum, non est usque ad unum (Psal. XIII, 3). Quomodo
omnes, et quomodo non omnes? Quomodo non omnes? Quia sunt multi qui
gemunt et dolent ob iniquitates quae fiunt in medio eorum, volentes
resistere; sed timore saecularium rerum non audentes, quas adhuc vel
adipisci desiderat humana fragilitas, vel amittere formidat
infirmitas. Secundum id quod dolent, non omnes: secundum quod rem
non timendam timent, omnes declinaverunt, simul inutiles facti sunt;
quia plus aestimatur timor hominis, quam timor Dei, et praeferunt
homines res quas acceperunt a Deo ipsi Deo. Ne eas tollat malus
homo, contemnitur Deus per quem factus est homo. Vellem vos quidem
qui adhuc tales estis, et amore rerum saecularium obligati peccantibus
aut parcitis, aut favetis; vellem vos quidem aliquibus exhortationibus
admonere, quid cui rei praeponere debeatis: nisi nos fluvius
lacrymarum compelleret plangere eos qui peccant, et nolunt agere
poenitentiam. Si esset in nobis humanus affectus, si esset
compassionis sensus, unius hominis mortem flere, dolere ac plangere
deberemus: quibus lacrymis, quo gemitu, quibus planctibus
exagitamur, quando aut maximam partem, aut pene totam plangimus
civitatem? Aeger est charus, et vena ejus malum renuntiat; omnes qui
eum diligunt, aegrotant simul animo. Si eum et in ipsa vicina morte
ridere viderint, quemadmodum ab eo omnem spem salutis ablatam
sentiunt, eumque adhuc vivum tanquam mortuum merito plangunt? Inter
tantas angustias et in ipso fine rerum posita est universa provincia,
et quotidie frequentantur spectacula: sanguis hominum quotidie funditur
in mundo, et insanientium voces crepitant in circo. O planctus omni
tristitia acceptior! o planctus omni moestitia affligens cor! Libet
flere. Plangimus enim, dilectissimi, et illos et nos, quia et nos
digni sumus qui cum talibus merito flagellemur. Nos enim, cum alios
accusamus ; omnes declinavimus, simul inutiles facti sumus, prorsus
omnes. Nullus est excusatus; quia talis est judex, ut omnis homo ab
illo inveniatur reus. Cum enim Rex justus sederit in throno, quis
gloriabitur castum se habere cor? aut quis gloriabitur mundum se esse a
peccato (Prov. XX, 8 et 9)?
2. Advenit tempus illud quod praedixit Dominus: Putas, cum
venerit Filius hominis, inveniet fidem in terra (Luc. XVIII,
8)? Quis habet fidem? quis credit verbis? Audebit aliquis nostrum
assignare sibi fidem, quando audit Dominum dicentem discipulis: Si
haberetis fidem sicut granum sinapis, diceretis arbori huic,
Eradicare, et plantare in mari; et obaudisset vobis (Id.
XVII, 6)? Quis sibi audebit assignare quod faciat omnia quae
praecepit Deus? Nemo, prorsus nemo. Praedicamus, et non facimus:
auditis, et facere non curatis. Merito omnes sub flagello, et doctor
et factor, et auditor et contemptor. Studemus invicem reprehendere,
et non studemus opera nostra discutere. Detrahit proximus proximo,
detrahit clericus clerico, detrahit laicus laico. Video quidem se
invicem accusantes, sed neminem video juste se excusantem.
Unusquisque enim, dilectissimi, proprium onus portat. Nolite
detrahere alterutrum, fratres, ait apostolus Jacobus. Qui enim
detrahit fratri aut judicat fratrem, detrahit legi et judicat legem.
Si autem judicas legem, non es factor legis, sed judex. Unus est
enim legislator et judex, qui potest perdere et liberare. Tu autem
quis es, qui judicas proximum (Jacobi IV, 11-13)?
|
|
