|
3. Poenitentia agenda, antequam succidatur arbor. Nec tamen voces
detrahentium silentium possunt imponere verbo Dei. Clamat ille per
bonos, et per malos: Agite poenitentiam, appropinquavit ad vos
regnum Dei. Nolite esse auditores legis tantum, sed factores
(Jacobi I, 22). Facite dignos fructus poenitentiae. Ecce
enim, ait Evangelista, securis ad radices arborum posita est. Omnis
enim arbor non faciens fructum bonum, excidetur, et in ignem mittetur
(Matth. III, 2, 8 et 10). Video, inquit, omnes homines
diversas arbores, fructus etiam diversos habentes: sed bonus fructus
quaeritur qui pascat, non qui pungat. Sunt enim et arbores spinosae,
igni deputatae, merito incendendae, quia in eis nullus fructus est
animae. Putatisne, dilectissimi, nos omnes tales sumus, qui in
istis malis pro peccatis nostris dimissi sumus? Exacuit agricola
ferrum, amputat inutile lignum, abscisum servat incendio
concremandum. Hoc nunc agitur a vero agricola. Videntur quidem sibi
mali adhuc stare, adhuc florere. Quisquis talis es, quisquis malus
es, quisquis corrigi non vis, non te consoletur altitudo tua; quia
major te exspectat ruina, ampliorque sustinet flamma. Quia securis
haec ad te nondum venit, ideo putas te posse semper stare? cum videas
vel audias alias arbores te ampliores cecidisse. Quod te hic agricola
differt, ejus est patientiae, ne forte intercedat apud eum locus
poenitentiae. Colonus enim ille in Evangelio, qui intercedebat pro
arbore, quam dominus eradicare volebat, quod fructum per triennium non
haberet, videte quid ait: Domine, dimitte illam et hoc anno; faciam
ei fossam, adhibeam cophinum stercoris: si fecerit fructum, bene;
sin autem, abscides eam (Luc. XIII, 8, 9). Arbor haec
sterilis, genus hominum est non habens fructum poenitentiae. Dominus
ejus, conditor ejus est. Intercessor hujus arboris, apostolus
Paulus est. Unde probamus? Audi in quadam Epistola sua quemadmodum
intercedebat pro talibus: Flecto, inquit, genua mea a. Patrem
Domini nostri Jesu Christi, ut det vobis virtutem (Ephes.
III, 14, 16). Hoc ergo eis petebat, ut acciperent quod non
habebant. Faciam, inquit, ei fossam, adhibeam cophinum stercoris.
Fossa locus est humilitatis: cophinus stercoris, lacrymae sunt
poenitentis. Quem locum si quis contempserit, amplius sustinebit
tormentum, quando illius agricolae acutissimum senserit ferramentum.
Agite, mali, poenitentiam; corrigimini, mali, quia vobiscum
flagellantur et boni.
|
|
