|
1. Verbi incarnatione Veritas orta de terra. Natalis Domini
dicitur, quando Dei Sapientia se demonstravit infantem, et Dei
Verbum sine verbis vocem carnis emisit. Illa tamen occulta
divinitas, et Magis coelo teste significata, et pastoribus angelica
voce nuntiata est. Hanc igitur anniversaria solemnitate celebramus
diem, qua impleta est prophetia dicens: Veritas de terra orta est,
et justitia de coelo prospexit (Psal. LXXXIV, 12).
Veritas quae est in sinu Patris, de terra orta est, ut esset etiam
in sinu matris. Veritas qua mundus continetur, de terra orta est, ut
femineis manibus portaretur. Veritas qua beatitudo Angelorum
incorruptibiliter alitur, de terra orta est, ut carnalibus uberibus
lactaretur. Veritas cui coelum non sufficit, de terra orta est, ut
in praesepio poneretur. Cujus bono in tanta humilitate venit tanta
sublimitas? Nulli utique suo; sed magno, si credimus, nostro.
Expergiscere, homo: pro te Deus factus est homo. Surge, qui
dormis, et exsurge a mortuis, et illuminabit te Christus (Ephes.
V, 14). Pro te, inquam, Deus factus est homo. In aeternum
mortuus esses, nisi in tempore natus esset. Nunquam liberareris a
carne peccati, nisi suscepisset similitudinem carnis peccati.
Perpetua te possideret miseria, nisi fieret haec misericordia. Non
revixisses, nisi tuae morti convenisset. Defecisses, nisi
subvenisset. Perisses, nisi venisset.
2. Justitia incarnatione Christi nobis allata. Celebremus laeti
nostrae salutis et redemptionis adventum. Celebremus festum diem, quo
magnus et aeternus dies ex magno et aeterno die venit in hunc nostrum
tam brevem temporalem diem. Hic est nobis factus justitia, et
sanctificatio, et redemptio: ut, quemadmodum scriptum est, Qui
gloriatur, in Domino glorietur (I Cor. I, 30 et 31). Ut
enim superbiae Judaeorum similes non essemus, qui ignorantes Dei
justitiam, et suam volentes constituere, justitiae Dei non sunt
subjecti (Rom. X, 3): propterea cum dixisset, Veritas de terra
orta est; mox addidit, et justitia de coelo prospexit: ne sibi eam
mortalis infirmitas arrogaret, ne ista sua diceret, et se homo a se
ipso justificari, hoc est a se justum fieri credens, Dei justitiam
recusaret. Veritas ergo de terra orta est: Christus qui dixit, Ego
sum veritas (Joan. XIV, 6), de virgine natus est. Et
justitia de coelo prospexit: quoniam credens in eum qui natus est, non
homo a se ipso, sed a Deo justificatus est. Veritas de terra orta
est: quia Verbum caro factum est (Id. I, 14). Et justitia de
coelo prospexit: quia omne datum optimum et omne donum perfectum
desursum est (Jacobi I, 17). Veritas de terra orta est, caro
de Maria. Et justitia de coelo prospexit: quia non potest homo
accipere quidquam, nisi fuerit ei datum de coelo (Joan. III,
27).
3. Gloria Dei in hominum gratuita justificatione.---Justificati
igiturex fide, pacem habeamus ad Deum per Dominum nostrum Jesum
Christum; per quem et accessum habemus in gratiam istam, in qua
stamus, et gloriamur in spe gloriae Dei (Rom. V, 1, 2).
His, fratres, quae mecum recognoscitis, paucis apostolicis verbis,
pauca verba psalmi hujus admiscere delectat, et consonantiam reperire.
Justificati ex fide, pacem habeamus ad Deum: quia justitia et pax
osculatae sunt invicem. Per Dominum nostrum Jesum Christum: quia
Veritas de terra orta est. Per quem et accessum habemus in gratiam
istam, in qua stamus, et gloriamur in spe gloriae Dei. Non ait,
Gloriae nostrae; sed, gloriae Dei: quia justitia non de nobis
processit, sed de coelo prospexit. Ergo qui gloriatur, non in se,
sed in Domino glorietur. Hinc enim et nato ex Virgine Domino,
cujus diem Natalem hodie celebramus, praeconium vocis angelicae factum
est: Gloria in excelsis Deo, et in terra pax hominibus bonae
voluntatis (Luc. II, 14). In terra enim pax unde, nisi quia
Veritas de terra orta est, id est, Christus de carne natus est? Et
ipse est pax nostra qui fecit utraque unum (Ephes. II, 14): ut
essemus homines bonae voluntatis, suaviter connexi vinculis unitatis.
In hac igitur gratia gaudeamus, ut sit gloria nostra testimonium
conscientiae nostrae (II Cor. I, 12): ubi non in nobis, sed
in Domino gloriemur. Hinc enim dictum est, Gloria mea, et exaltans
caput meum (Psal. III, 4). Nam quae major gratia Dei nobis
potuit illucescere, quam ut habens unigenitum Filium, faceret eum
hominis filium, atque ita vicissim hominis filium, faceret Dei
Filium? Quaere meritum, quaere causam, quaere justitiam; et vide
utrum invenias nisi gratiam.
|
|
